2 OVER DE VOOKOUDERLIJKE STAMVORMEN DEE VERTEBRATEN. 



Leydig, Dohrn, Semper, Hatschek, Kleinenberg, Eisig en anrleren zijn het 

 voornamelijk geweest die vervolgens de hypothese hebben uitgesproken en met 

 groot talent hebben verdedigd dat de ringwormen de meeste punten van over- 

 eenkomst met de gewervelde dieren vertoonen, dat zij en de Arthropoda te 

 zamen met deze laatsten zijn afgestamd van een oorspronkelijken diervorm die 

 in ninaksel min of meer overeenkwam met Polygordins en dat het eenig nood- 

 zakelijk postulaat van deze veronderstelling het oude denkbeeld van Geoffroy 

 St Hilaire is, het denkbeeld nl. dat de buikzijde van de Anneliden enArthro- 

 poden homoloog is aan de rugzijde van de Vertebraten. 



Ter verklaring van het verschil in ligging van het hersenganglion met be- 

 trekking tot mond en oesophagus hebbeu deze natuuronderzoekers verschillende 

 hypothesen uitgedacht, die intusschen onderling van elkander verschillen. 



Toch winnen hunne denkbeelden meer en meer veld, niettegenstaande de 

 school van Gegenbaur en Haeckel er zich nooit mede heeft kunnen verzoenen. 

 Gegenbaur beschouwt de aanwezigheid van twee zijdelingsche zeuuwstammen, 

 zooals zij bij Nemertinen gevonden worden, als een zeer oorspronkelijken toestand, 

 waaruit althans de buikstreug van Anneliden en Arthropoden zou kunnen wor- 

 den afgeleid; Harting (Leerboek der dierkunde, 1874) wees op demogelijkheid 

 van eene gelijksoortige rugwaartsche vereeniging, waaruit dan een ruggemerg 

 kon te voorschijn komen, Balfour en ik zelf waren zeer geneigd aan deze 

 zijde partij te kiezen, hij door nog eenmaal de omtrekken van zoodanigeu ont- 

 wikkelingsgang te schetsen (Development of Elasmobranch Fishes, p. 171), ik door 

 de feiten te rangschikken, die zich in het maaksel van zekere Nemertinen aan 

 mij hadden doen kennen en die inderdaad eene neiging tot rugwaartsche ver- 

 plaatsing der zijdelingsche zenuwstammen onmiskenbaar in het licht stelden 

 (Verhandelingen v. d. Kon. Akad. Amsterdam, 1880). 



Toen Balfoür in het tweede deel zijner Yergelijkende Embryologie als een 

 verklaard voorstander van deze opvatting in het strijdpei'k trad tegen de mee- 

 ningen van hen die aan de verwantschap met de ringwormen vasthielden, mag 

 men veilig aannemen dat vele, vooral van de jongere natuuronderzoekers, nog- 

 maals het vóór en tegen van de beide hypothesen zorgvuldig wenschten te 

 overwegen. 



De groote moeielijkheid waarvoor men zich telkens geplaatst vindt wanneer 

 men eene poging aanwendt om een bepaalde groep onder de ongewervelde 

 dieren aan te wijzen, die in nadere verwantschap zou staan tot de oudste ver- 

 tegenwoordigers der gewervelden, is de geheele afwezigheid van alles wat maar 

 eenigzins vergelijkbaar zou wezen met een zoo belangrijk en zoo vroeg optredend 

 orgaan als de chorda dorsalis der vertebraten. Pogingen die men reeds gedaan 



