OVER DE 



VOOKOUDERLIJKE 



8TAMV0RMEN DER VERTEBRATEN 



DOOR 



A. W. H U B R E C H T. 



Een belangrijke vraag die op het gebied der biologische wetenschap gesteld 

 moest worden, toen eenmaal de wet der ontwikkeling zich baan brak en als 

 de eenige bevredigende verklaring erkend werd van de feiten zooals zij zich. 

 aan ons voordoen, was de vraag: uit welke ongewervelde voorouders zijn de 

 gewervelde dieren voortgekomen en welke onder de thans nog levende Everte- 

 brata komen door haar maaksel het meest nabij aan dien oorspronkelijkeu, voor- 

 ouderlijken vorm? 



In 1868 scheen de oplossing van die vraag gevonden, toen de schitterende 

 onderzoekingen van Kowalevsky over de ontwikkelingsgeschiedenis van Am- 

 phioxus en van de Ascidiën met elkander konden vergeleken worden. De 

 larvenvorm der Tunicaten werd in die dagen gehouden voor de ontbrekende 

 schakel, voor dien ongewervelden diervorm, die van alle anderen het dichtst naderde 

 tot den lang gezochten stamvorm. 



Sedert zijn intusschen de beschouwingen gaandeweg gewijzigd en latere on- 

 derzoekingen, meer in het bijzonder die van Dohrn, Ray Lankester e. a. 

 hebben ons bijkans zekerheid gegeven dat de Tunicaten integendeel moeten 

 beschouwd worden als gedegenereerde gewervelde dieren, die door hunne ver- 

 wording van betrekkelijk geringe waarde zijn bij de opsporing van den out- 

 brekenden draad. 



El 



NATDIJRK. VERII. DER KONINKL. AKADEMIE. DEEL XXIII. 



