i6i 



Maar hoe lang kunnen plantenzaden, bateriënsporen, gedroogde raderdiertjes ot 

 dierlijke eieren bewaard worden zonder hun levensvatbaarheid te verliezen? Wij 

 weten het niet. Nog voor weinige jaren dachten de meeste plant- en dierkundigen, 

 dat die tijd slechts kort was en hoogstens eenige tientallen van jaren kon omvatten. 

 Maar er zijn altijd twijfelaars geweest en opzettelijke proefnemingen hebben juist 

 in den allerlaatsten tijd overtuigend bewezen, dat de tientallen, onde bijzondere 

 omstandigheden in elk geval tot enkele honderdtallen kunnen worden. Professor 

 Peter te Göttingen ontdekte namelijk, dat in den grond van sommige bosschen, 

 die in lang vervlogen, maar historisch nauwkeurig bekenden tijd, op bouw- en wei- 

 landen zijn aangelegd, de zaden van vele onkruiden, die eenmaal op de laatste ge- 

 groeid hebben, maar in de schaduw der bosschen niet tot ontwikkeling kunnen komen, 

 kiembaar zijn gebleven en door blootstelling van den grond aan licht en lucht kunnen 

 opkomen. Het feit is verrassend, maar naar het mij voorkomt goed bewezen en van 

 groot praktisch en theoretisch belang. 



Het valt niet te ontkennen, dat de opvatting van de éénheid van het leven, door 

 de geheele wereldruimte en door alle tijden, een grootsche gedachte is, en dat zij 

 een tastbaren vorm geeft aan het principieele verschil, dat er schijnt te bestaan 

 tusschen al wat leeft en de doode stof. 



Maar welke beslissing de wetenschap ten slotte van dit nog raadscivolle vraagstuk 

 zal uitspreken, hetzij de minder waarschijnlijke van de eeuwigheid van het leven, 

 of de meer aanemelijke van het telkens opnieuw ontstaan daarvan bij de vernieuwde 

 formatie van een wereld, of ook, aanhoudend ontstaan van leven, ook heden nog, 

 rondom ons, langs wegen, welke thans nog niet vermoed worden, — zooveel staat 

 vast, dat uit het praktische oogpunt met de eeuwigheid er van moet gerekend wor- 

 den. Dit feit is even karakteristiek voor den hedendaagschen toestand der Biologie 

 als het andere, dat vele van de beste denkers op physisch en physiologisch gebied 

 geen middel zien om de krachten der anorganische natuur aansprakelijk te stellen 

 voor de werkingen van het organische leven. 



Onze onbekendheid met het wezen der krachten, welke op biologisch gebied de 

 hoofdrol spelen, hebben hier het verkrijgen van praktische resultaten door middel 

 van systematisch en welgericht onderzoek meestal verijdeld. Vooralsnog ligt 

 er in de meeste verschinjnselen van het leven iets volkomen onberekenbaars, en 

 de belangrijkste ontdekkingen op dit veld brengen ons door hun aard, door 

 hun schijnbare eenvoudigheid, de vraag op de lippen: waarom eerst thans, de weten- 

 schap scheen daarvoor reeds lang geleden gerijpt te zijn. Gewoonlijk zijn groolc 

 ruttige toepassingen hier eerst bereikt nadat een door toeval of door rondtasten in 

 het duister verkregen, meer of minder duidelijk gezichtspunt, geniale mannen met 

 praktischen aanleg, soms onmiddellijk, meestal na langdurig, meer uit grepen dan 

 uit intensieven arbeid bestaand onderzoek op het rechte spoor had gebracht. Eer ik 

 tot de bespreking van de wetenschappelijke beteekenis der Bacteriologie overga, die 

 juist dit meer systematische, dit intensievere onderzoek op het gebied der toegepaste 

 Biologie begunstigt, wensch ik mijn nieening door een paar voorbeelden op te hel- 

 deren. Beide zijn ontleend aan het gebied der plantenziekten, beide zijn van geheel 

 overeenkomstigen aard, de bestrijding van de voor den ooftbouw zoo uiterst nadeelige 

 plantenluizen. Maar welk een verschil in de middelen! 



Mijn eerste voorbeeld betreft den gelukkigen onderzoeker die onmiddellijk slaagt. 



M. \V. Beijerinck, Verzamelde Geschriften; Derde Deel. " 



