l62 



t 



Het geldt de \ fniietiging eener op de rijpe vruchten levende schildluis (Icerya 

 Purchasi) in de oranjeappelplantages van Florida, welke daardoor met ondergang 

 werden bedreigd. De Amcrikaansche regeering zond er den Rijksentomoloog R i 1 e y 

 heen. Hij herkende in het schadelijke insect een bewoner van -Australië, dat daar 

 eveneens op de oranjeappels leeft, maar zonder schade aan te richten. Hij begeeft 

 zich naar Australië, onderzoekt de leefwijze der schildluis en ontdekt een 

 kevertje, dat zich daarmede voedt en in Florida niet voorkomt. Zou dit 

 kevertje wellicht de oorzaak van de zeldzaamheid der schildluis in Australië zijn? 

 Het kevertje wordt meegenomen en in Florida ingevoerd. Spoedig daarna begint 

 de schildluis uit de plantages te verdwijnen en de oranjeappelcultuur is voor Florida 

 gered. De gelukkige geleerde noemde in de blijdschap zijns harten zijn vijfde dochtertje 

 Vedalia, — zoo is de naam van het nuttige kevergeslacht. 



En nu het andere geval. Dit laat zich niet in zoo weinige woorden beschrijven. 

 De druifluis Phylloxera vastatrix) is een Amerikaansch insekt, dat aan de wortels 

 van den wijnstok leeft. In 1863 is het voor 't eerst in Europa waargenomen en in 

 1882 waren er alleen in Frankrijk reeds omstreeks 2M millioen hectaren wijnberg- 

 gronden totaal door verwoest. Den eersten stap op den weg der bestrijding deed 

 P 1 a n c h o n. Door de waarneming van het feit, dat de wortels der Amerikaansche 

 druiven niet van de druifluis lijden, terwijl deze druiven echter door hunne mindere 

 edele eigenschappen onmogelijk de fransche kunnen vervangen, kwam hij op de ge- 

 dachte om de fransche variëteiten op amerikaansche wildlingen te enten. De ver- 

 kregen planten waren bestand tegen de druifluis, — maar zij waien niet bestand 

 tegen het fransche klimaat. 



Toen werd aan den plantkundige M i 1 1 a r d e t , door de Phylloxeracommissie van 

 de Akademie von Wetenschappen te Parijs, de opdracht gegeven om in Amerika 

 druivensoorten op te sporen, welke het fransche klimaat wel konden verdragen. 

 M i 1 1 a r d e t deed met dat doel een reis door de Vereenigde Staten en keerde met 

 de Vitis Riparia terug. De fransche druiven werden daarop geënt en de verkregen 

 planten waren bestand zoowel tegen de druifluis als tegen het fransche klimaat, — 

 maar zij bleken niet bestand zijn tegen het hooge kalkgehalte van meer dan i million 

 hectaren der fransche wijnbergen. 



Daarom werd in 1878 \n a 1 a uitgezonden. Hij kreeg de opdracht om een kalk- 

 minnende amerikaansche druif te zoeken, tevens bestand tegen de druifluis en tegen 

 het klimaat van Frankrijk. 



V i a 1 a bracht uit Texas de Vitis Berlandièri mede, die wel is waar aan alle 

 gestelde eischen voldeed, maar in een niet verwachte richting te kort schoot, — de 

 vegetatieve verwantschap daarvan tot de fransche druiven was zoo gering, dat 

 daarop onmogelijk kon geënt worden, zoo dat hare ontdekking nutteloos dreigde te 

 worden. 



Maar toen kwam M i 1 1 a r d e t op nieuw te hulp en zette de kroon op het werk 

 door ook deze moeielijkheid weg te ruimen: Hij voerde de hybridisatie van Vitis 

 Berlandièri in, om de te geringe vegetatieve verwantschap daarvan tot de 

 europesche druiven in de hybriden te verhoogen. Hij bestocjf daartoe de gecastreerde 

 bloemen van die soort met het stuifmeel der fransche variëteit chasselas. Er ont- 

 stonden vruchten met kiembare zaden, waaruit bastaarden opkwamen met groote vege- 

 tatieve verwantschap tot de fransche variëteiten, welke daarop gemakkelijk konden 



