177 



uu etii pliysiiilogisch ongpuiit niuge zijn in hocigc mate afhankelijk is van oultuur- 

 conditiën, en gemakkelijk geheel en erfelijk verloren kan gaan, komt het mij weinig 

 geschikt voor, om daarop soortverschillen te gronden, zoodat ik voorloopig de samen- 

 vatting van alle tot nu toe bekende vormen tot een enkele soort, Sacchuromyces 

 sphaericus N a g e 1 i , wensch te handhaven. 



M o r p h o 1 o g i s c h e eigens c h a p ]) e n. 



De morphologie der azijnethergist kan uit drieërlei oogpunt beschouwd worden, 

 nl. ten eerste, met betrekking tot de normale gedaante der cel en der sporen, in ver- 

 band met voedings- en ontwikkelingstoestand, in de tweede plaats, met betrekking tot 

 de polymorphie, welke bij één der door mij gevonden variëteiten werd opgemerkt en 

 in de derde plaats, met betrekking tot de variabiliteit, welke bij de meeste mijner 

 variëteiten is waargenomen. X'ooral de beide laatste verschijnselen zijn zeer merk- 

 waardig en hoezeer ook bij eenige andere gistsoorten aan te tretfen. bij de azijn- 

 ethergisten door het groote verschil der vormen van bijzdiiiler belang. Maar be- 

 schouwen wij elk dezer onderwerpen meer in het bijzonder. 



Polymorphie. Boven werd op de zonderlinge waarnemingen gewezen, waartoe de 

 azijnethergist, welke in de jaren 1887, 1888 en 1889 in de Xederlandsche Gistfabriek 

 voorkwam en die waarschijidijk uit ruw Diirkheimer wijngist afkomstig was. aan- 

 leiding heeft gegexen. Het bleek namelijk, dat tegen het houtwerk der melkzuur- 

 kuipen, niet de azijnethergist zelve, maar een fijn mycelium werd gevormd, aan welk 

 mvcelium ik den naam van Chalara polymorpha lieb gegeven en waaraan de azijn- 

 ethergist, in den vorm van kleine laterale conidiën, als bessen aan een tros, ontstond. 

 Werd dit mycelium op gewone moutextract-gelatine van zwak-zure reactie overge- 

 bracht, danplanttehetzich aanvankelijk gelijkvormigvoort onder overvloedige afschei- 

 ding van conidiën, die zich weer xoordeden als zi jdelingsche blaasjes aan de oudere 

 myceliumcellen. Deze conidiën gaven, op de gelatine uitgezaaid, aanvankelijk ook de 

 normale vorm van Chalara polymorpha. maar bij elke vernieuwde uitzaaiing werden 

 de leden der myceiiën korter en hun samenhang zwakker en in den loop \aii 10 a 

 14 dagen was er van de Chalara niets meer terug te vinden en bestonden de koloniën 

 alleen uit gewone gistconidiën. die slechts enkele knoppen voortbrengen. Werden 

 C/ffl/ara-cellen of de C/ia/arn-conidiën na van het houtwerk te zijn afgenomen, direct 

 in vloeibaar moutextract overgebracht, ilaii had de verandering in permanente 

 azijnethergist-conidiën veel sneller plaats dan op de vaste voedingsbodems, zoodat 

 het schijnt, dat de zuurstoftoetreding een onmiddellijken invloed op 't verschijnsel 

 uitoefent. Deze metamorphose heb ik vele malen waargenomen tot iu het jaar 1889 

 de Charala uit de gistfabriek is verdwenen. .-\lle pogingen om uit de conidiën weer 

 tot de Chalara terug te keeren, zijn mislukt. 



Chalara vulgaris, afkomstig van Het Apeldooriische zuurdeeg, is na jarenlange 

 cultuur, gelijk boven reeds opgemerkt, geheel onveranderd gebleven en bestaat nog 

 steeds in mijn verzameling uit een gesepteerd mycelium dat tallooze conidiën zijde- 

 lings afsnoert, welke conidiën, bij uitzaaiing, onveranderd Chalara vulgaris op- 

 leveren. 



Xormale morphologie. Gaan wij thans over tot de beschouwing van de hoofd- 

 punten uit de morphologie der gistconidiën, zooals die bij de proeven over de azijn- 



M. W. Beijerinck, Verzamelde Geschriften; Derde Deel. '^ 



