178 



ethervorming zich voordoen. De beste voedingsvloeistof om de azijnethergist tot 

 snelle ontwikkeling te brengen, is moutextract van omstreeks lo saccharometergra- 

 den. Bij matige temperaturen, welke het best niet hooger dan 25" C komen, ontstaat 

 daarop vrij spoedig een gesloten, drijvende kaamhuid, die dunner blijft dan de ge- 

 wone bier- of wijiikaamhuid en zich ook niet zoo sterk sluit. Dit verschil berust 

 volstrekt niet op een zwakkere intensiteit van groei bij de azijnethergist, maar 

 daarop dat de cellen der azijnethergist zwaarder zijn dan gewone kaamcellen en 

 dus spoediger zinken; na eenigen tijd is dit bezinksel in moutextract veel grooter 

 dan het bij de gewone kaamsoorten ooit worden kan, omdat de azijnethergist veel 

 gemakkelijker maltose assimileert dan de bier- en wijnkaam. De celvorm, welke in de 

 drijvende azijnetherhuidjes gewoonlijk wordt aangetroffen, is de kogelvorm; ge- 

 daanten, welke daarvan verschillen, kuimen echter onder bepaalde omstandigheden 

 worden gevormd, hetzij in samenhang met het verschijnsel der polymorphie of in 

 verband met den aard der onderzochte variëteit. De hierbij waargenomen vorm- 

 verschillen kunnen zeer groot zijn; het optreden van cylindrische, zelfs draadvormige 

 cellen, is niet uitgesloten. Nog veel beter dan in de kaamhuiden leert men deze ver- 

 schillen kennen in de gelatineculturen. Vooral strepen of koloniën op de oppervlakte 

 van moutextract-gelatine met of zonder glucose zijn voor dit onderzoek geschikt, 

 omdat daarbij betrekkelijk dikke gistlagen ontstaan, welke op verschillende afstan- 

 den van de vrije oppervlakte, allerlei concentratiën van de van buiten toetredende 

 zuurstof moeten bevatten, en daar ongetwijfeld juist de zuurstofconcentratie in hoofd- 

 zaak de gedaante der cellen bepaalt, is een enkel mikroskopisch beeld van zulk een 

 gelatine-cultuur, vaak een ware staalkaart van de rijke morphologische differen- 

 tieering, die de azijnethergist kan vertoonen. 



Terwijl nu, gelijk gezegd, de op voedingsvloeistoffen drijvende azijnetllerinlidje^ 

 meestal uitsluitend uit kogelvormige cellen bestaan, welke den naam van Saccharo- 

 myces sphaericiis wettigen, komen in de gelatineculturen juist de langwerpige, lang- 

 gerekte cylindrische of draadvormige cellen op den voorgrond. De gewone ellip- 

 soidische gistcelvorm wordt in bijna alle zeer jeugdige culturen opgemerkt, en is, 

 vergeleken met gewone bier- of wijngist, gekenmerkt door de kleinheid der cellen, 

 welke omstreeks 5 |i meten, en het hyaline protoplasma, waarin eerst later de zoo 

 eigenaardige vetdroppel optreedt, welke voor de zoogenoemde »Tor»/a«-gisten (Myco- 

 derma spheromyces) kenmerkend, is, en waarmede de azijnethergist ook in eenige 

 andere opzichten, bijv. ten aanzien van hare verhouding tot de assimileerbare kool- 

 hydraten, overeenstemt. 



De oppervlakte der op gelatine groeiende koloniën is meestal droog, meelachtig, 

 sneeuwwit en als bestoven. Daarop komt echter eenne uitzondering voor, waarover 

 ik beneden wensch te spreken in verband met de hier zeer eigenaardige verschijnselen 

 van \ariabiliteit. 



Sporenvorming. Bij sommige variëteiten van de azijnethergist, bijv. bij die, 

 welke ik van krenten en uit bessennat isoleerde, worden in oude culturen, hoedvormige 

 sporen aangetroffen, 2 tot 4 in elke cel. Zulke sporen vormende cellen komen geheel 

 overeen met de door H a n s e n beschreven en afgebeelde (I. c. noot 2, pag. 302) 

 Saccharomyces anumalus. De hoedvormige sporen worden ook bij vele echte, geen 

 azijnether \oortbrengende kaamgisten, welke ontwijfelbaar tot Mycoderma behooren, 

 eveneens gevonden. Bij andere xariëteiten duzer gist kan van sporenvurming niets 



