179 



worden bemerkt, daarentegen werd bij deze asporogene variëteiten, somtijds een 

 proces van verjonging gezien, dat is afstrooping van den celwand en vorming van 

 een nieuwen wand om den daarbij vrijgekomen inhoud. 



Ik wensch thans over te gaan tot het vermelden van eenige bijzonderheden aan- 

 gaande de variabiliteit der azijnethergist. De daarbij waargenomen verschijnselen 

 zijn belangrijk genoeg om er een bijzondere paragraaf aan te wijden. 



Variabiliteit bij de azijnethergist. 



Lang heb ik geaarzeld het thans te noemen verschijnsel met den naam van 

 variabiliteit te bestempelen en niet met dien van polymorpliie. Bij den aanvang van 

 het onderzoek heb ik deze laatste uitdrukking gekozen, maar thans komt mij de aan- 

 leiding daartoe te zwak voor, en ik gevoel, dat de voornaamste reden, welke mij aan- 

 vankelijk tot die keus heeft doen besluiten, nnhoutlbaar is. Die reden was namelijk 

 gelegen in de verrassend groote mate van standvastigheid in de verschillen tusschen 

 de nieuwe vormen, welke hier in aanmerking knmen, en die bij azijnethergist, af- 

 komstig van Oostersche krenten, van Geldersch en Arabisch zuurdeeg en uit West- 

 landsche bessensap, telkens op dezelfde wijze terugkeeren en de overtuiging vestigen, 

 dat, welke ook de naaste prikkels zijn, die tot het ontstaan der varieteits- of soort- 

 verschillen aanleiding geven, inwendige oorzaken het verschijnsel in hoofdzaak be- 

 heerschen. Het schijnt mij tegenwoordig echter toe, dat het juister is deze op- 

 merkelijke constantie in den aard der variabiliteit tot het begrip van de analoge 

 variatie te brengen, dan tot dat der polymorphie. 



Bij de hoogere organismen komen vele soorten voor, welke in hun morphologie 

 overeenkomst vertoonen met het hier te beschouwen geval. Zoo bijv. het ontstaan van 

 de nectariiien uit de gewone perzik (D a r w i n , Domestication. 2e Ed, vol. i, pag. 

 357), dat van het ontstaan van Pavn nigripemüs uit Pavo cristatus (D a r w i n , 

 Domestication 2e Ed. vol. i, pag. 305) etc. Kwamen deze »variatiën« iets algemeener 

 voor, dan zij dit werkelijk doen, dan zou wellicht niemand aarzelen daarbij van 

 >^polymorphie« te spreken, terwijl hare zeldzaamheid thans iedereen aanleiding geeft 

 daarin »variabiliteit« te zien. Omgekeerd heb ik den indruk gekregen, dat, zonder 

 de klassieke onderzoekingen van D a r w i n en H i 1 d e b r a n d over de trimorphe 

 heterostylie, de kortstijlige vorm van Lythriim Salicaria als een niet zeldzaam voor- 

 komende variëteit flezer soort en niet als een voorbeeld van polymorphie zou worden 

 aangezien, terwijl dit laatste ongetwijfeld ten opzichte van de lang- en middenstijlige 

 vormen zou worden gedaan, ten minste in de omstreken van Wageningen, waar de 

 beide laatste veel algemeener voorkomen en veel meer op elkander gelijken dan op 

 de in allerlei opzichten afwijkend gebouwde en veel zeldzamere kortstijlige vorm. 



Ofschoon ik deze aangelegenheid als van groot biologisch belang beschouw en 

 in de juiste omschrijving en afbakening van wat onder »polymorphie« en van wat 

 onder »variabiliteit« moet verstaan worden, een vraag zie, die vele toekomstige 

 pennen in beweging zal brengen, moet ik hier van dit onderwerp in het algemeen 

 afstappen en tot de behandeling van ons concreet voorbeeld overgaan. 



De azijnethergist dan, kan onder twee hoofdvormen gecultiveerd worden, die 

 morphologisch in hooge mate, physiologisch wel is waar minder, maar toch ook zeer 

 belangrijk van elkander verschillen. Boven werd onder de ^iXormnle morphologie^ 



12* 



