l82 



de polymorphie, welke de verschijnselen van de veranderlijkheid der azijnethergist 

 ontegenzeggelijk vertoonen en op het gewicht van het scherp begrenzen dezer be- 

 grippen. Ik wil er thans nog op wijzen, dat in de variabiliteit der azijnethergist, die 

 zich op analoge wijze bij een aantal andere gistsoorten herhaalt, in geen geval een eigen- 

 schapkan gezien worden, die op een lijn moet gesteld worden met de »pleomorphie«der 

 hoogere Fungi, waarmede juist het beschreven geval van polymorphie der azijnether- 

 gist analoog schijnt te zijn, daarmede ten minste in bijna alle essentieele opzichten 

 overeenstemt. Ook , is het reeds op zich zelve in zekeren zin tegenstrijdig aan te 

 nemen, dat polymorphie, welke zoo bij uitnemendheid een soortkenmerk is, ook in 

 conidiën-generaties zou worden gezien. 



Wat betreft de voedingsvoorwaarden, waarbij de variëteitskenmerken het beste 

 zichtbaar worden, moet nog worden opgemerkt, dat daartoe zwak zure moutextract- 

 gelatine het meest geschikt is. Zeer fraai komen de onderscheidingskenmerken ook 

 op biergelatine voor den dag, terwijl geheel kunstmatige voedselmengsels daarvoor 

 veel minder zijn aan te bevelen, niet omdat daarop de variabiliteit uitblijft, maar 

 omdat het verschil tusschen de koloniën bij zwakke vergrooting zoo moeielijk waar- 

 neembaar wordt en aan een direct mikroskopisch onderzoek van duizende koloniën 

 natuurlijk niet te denken valt. 



Naast het hier behandelde geval van morphologische variabiliteit, heb ik bij de 

 uit Chalara polymurf>ha verkregen conidiën, »physiolog!Sche variabiliteit* waarge- 

 nomen, bestaande in eene belangrijke vermindering van het vermogen om azijnether 

 voort te brengen, bij overigens in ieder ander opzicht onveranderd gebleven ken- 

 merken. Ook met de azijnethergist uit Djeddahgist afkomstig, is de volledige physio- 

 logische verbranding meer en meer op den voorgrond, de azijnethervorming op den 

 achtergrond getreden. Daar ik juist deze twee variëteiten het langste in cultuur heb 

 en daarmede vele proeven heb genomen, kan ik niet uitmaken of hier moet gedacht 

 worden aan eene verkeerde koloniënselectie of aan rasdegeneratie, — ik vermoed het 

 laatste. 



Voeding, alko holgisting, zuur vorm ing, azijn ether \orming 

 en physiologische verbranding. 



Voor de soortkarakteristiek in de familie der Saccharomyceten levert de ver- 

 houding der gistsoorten tegenover verschillende suikers kenmerken van groote waarde 

 op. Daardoor laten zich een zeker getal physiologische typen opstellen, die door den 

 graad der specialiseering, dat wil zeggen door het grootere of kleinere 

 aantal suikersoorten en verwante stoiïen, welke daardoor kunnen geassimileerd wor- 

 den, onderscheiden zijn en waarop met zeker recht namen als Glukomyces, Rafüno- 

 myces, Lactomyces, Polysaccliaromyces kunnen toegepast worden. Terwijl wij reeds 

 vroeger zagen, dat de azijnethergist, wat de hoofdvorm aangaat, uit een morpho- 

 logisch oogpunt wellicht tot de kaamgisten moet gebracht worden, d. i. tot het onder- 

 geslacht Mycoderma, terwijl de bijvorm dan tot de gewone gistsoorten zou behooren, 

 is zij uit een physiologisch oogpunt, zoowel in den toestand van hoofdvorm als bij- 

 vorm, een Polysaccharomyces. Dit volgt uit het feit, dat de meest verschillende kool- 

 hydraten tot haar voeding en groei kunnen dienen. Glukose, levulose, rietsuiker, 

 maltose, dextrine, raffinose, piannit, glycerine worden gemakkelijk geassimileerd. 



