i86 



gaan. Industrieel zou dit het beste te bereiken zijn door middel van de glukase, dat 

 is het enzvni, dat in het meel van ongekiemde maïs voorkomt. 



De azijnether uit rozijnen verkregen wisselt eenigszins in kookpunt, wellicht 

 afhankelijk van de gebruikte gistvariëteiten, die dan verschillende bijmengsels zouden 

 voortbrengen. Zoo verkreeg ik, in 1887, met de conidiën van Chalara polymorpha 

 een azijnether van 71 i 72° C kookpunt, in 1895 met de azijnethergist uit bessensap 

 een azijnether van 73J4 a 75" C kookpunt. Deze laatste waarneming heb ik te danken 

 aan den heer A. van D e 1 d e n , technoloog, werkzaam in het chemisch labora- 

 torium der Polytechnische school, die mijne latere ruwculturen heeft afgedistilleerd. 



De heer van D e 1 d e n heeft zich verder door een elementairanalyse overtuigd, 

 dat de verkregen stof ongetwijfeld azijnether is. Hij vond namelijk: 



Koolstof. Waterstof. 



Azijnether door azijnethergist gevormd 54,45%. . . 9,3% 



Berekend voor aethylacetaat 54,54%. . . 9,1% 



Professor van 't Hof f en Dr. van Deventer stelden in 1887 vast') dat 

 mijn azijnether, welke hen als product van het leven interesseerde, in overeenstem- 

 ming met de verwachting, geen draaiend vermogen voor het gepolariseerde licht bezit. 



De zuurvorming is bij de azijnethergist eene zeer veranderlijke functie. De 

 krachtigste uiting daarvan nam ik waar bij cultuur op vasten bodem met dik-oplig- 

 gende, niet al te talrijke koloniën op eene dunne laag cultuur-gelatine. Zoowel glu- 

 kose als rietsuiker, hetzij ingesloten in moutextract gelatine of in geheel kunstmatige 

 voedingsgelatine met chloorammonium als stikstofbron, geven tot zeer belangrijke zuur- 

 vorming aanleiding. Na het smelten van deze cultuurgelatinen, nadat de azijnether- 

 gist daarop omstreeks 14 dagen gegroeid had, titreerde ik per 100 c.M^ gelatine, 

 15 C.M' normaal zuur. Na afdistilleeren dezer gelatine tot het distillaat neutraal 

 reageerde, werd in het distillaat omstreeks de helft van het gevonden zuur als azijn- 

 zuur teruggevonden. Het achtergebleven, niet vluchtige zuur is waarschijnlijk een 

 direct oxydatieproduct van suiker, vergelijkbaar of identiek met het glukonzuur, dat 

 azijnbacteriën uit glukose voortbrengen. 



Deeenvoudigste wijzeomdezuurvormingdoor azijnethergist quantitatief zichtbaar 

 te maken is het gebruik van een met een bekende hoeveelheid krijt vermengden cul- 

 tuurbodem. Trekt men daarop strepen van de verschillende variëteiten van azijn- 

 ethergist, dan ontstaan, voor zoover vrije zuren zich door diffusie in de gelatine ver- 

 spreiden, heldere doorschijnende velden in den witten grond. De kalkzouten der 

 hierbij gevormde zuren worden, door de azijnethergist zelve weder langzaam 

 geassimileerd onder afscheiding van calciumcarbonaat als eindproduct. 



') \'an 't lldlf, üi.x années dans 1'histoirc d'uuc theorie. paK. 40, Rotterdam 1887. 



