hebben hetzelfde insekt later opgekweekt uit gallen aan de wortels van Farsetia 

 in ca na en stengelgallen van Thlapsi arvensis; aan de juistheid dezer op- 

 gave twijfel ik echter, — het opkweken dier kleine snuitke vers is moeilijk. { Voor 

 de Drabagal zie: Laboulbène, Annales de la société entomologique de France. 

 I'aris 1856, T. IV, p. 145, Tab. IV.) — Van de + 40 middeneuropeesche kevergallen, 

 komen er dus minstens 5 aan Cruciferen voor. — Enkele dezer gallen zijn reeds 

 sedert lang bekend. Malpighi (Opera omnea. Lugd Bat. 1687, p. 127) geeft een 

 goed herkenbare afbeelding van de koolstengelgal, en is over de oorzaak in het 

 klare. Hij nam reeds waar, dat de larve door een opening de gal verlaat, om 

 in den grond van gedaante te wisselen. C. E. Haramerschmidt, onderzocht 

 de gallen van Sinapis arvensis. — die hij toeschrijft aan Cleopus affinis — 

 nauwkeurig, en herkende daarin de vaatbundels, die hij afbeeldt (Observationes 

 physiologico pathologicae de plantarum gallarum ortu insectiscisque excressentiae 

 proferentibus. Vindobonae 1832, Tab. VI.) 



Eerst later ontstond de verwarring waarop ik boven wees: herhaaldelijk 

 werden de gallen beschreven, zonder dat er nieuwe waarnemingen daaromtrent 

 werden gedaan; en de verwisseling der soorten, is zelfs nu nog niet geheel op- 

 gehelderd. — Omtrent het eerste ontstaan, deelt S p e n c e aan C u r t i s ( 1. c. p. 1 33 1 

 mede, dat de vrouwelijke snuitkever met de mondwerktuigen eene opening boort 

 in den schors der plant en in deze wond het ei legt; maar hij laat het in 

 't midden, óf dat het volkomen insekt daarbij een vochtdroppel uitstort in de 

 wond, óf dat de galwoekering ontstaat door »an acid secretion« van de larve. 



De waarheid schijnt 't te zijn, dat de larve zich. dadelijk na het uitkomen 

 uit 't ei naar binnen boort, en zelve de oorzaak wordt der woekering. 



Omtrent de middelen, die tot wering der twee ziekten, »anbury« en »fingers 

 and toes« zijn voorgeslagen, verwijs ik naar Curtis (1. c. p. 1451. 



Eindelijk blijft mij nog over melding te maken van een echte vergroening, 

 die door het geslacht Phytoptus (behoorende tot de plantmijten) aan Far- 

 setia incana en L e pi d i u m D r a ba wordt veroorzaakt ( A m e rl i n g , Prager 

 Lotos 1869). Deze misvorming, die nog aan een tiental andere planten (en 

 waarschijnlijk komt zij aan veel meerderen voor), is waargenomen en beschreven, 

 wordt gewoonlijk onder de teratologica gerangschikt (zoo bijv, bij Moquin 

 Tan don, Pflanzenteratologie; duitsch van Schatte r. Berlin 1842, pag. 362). 

 komt vooral aan Umbelliferen in de bloeiwijze voor, waar Linnaeus ze reeds in 

 kende, — en kenmerkt zich door rijke vertakking der assen, geheel onafhankelijk 

 von bladen of knoppen. 



Elders zal ik de mij bekende gevallen samenstellen. 



