234 



gelatine-cylinders of platen verkrijgen, welke in hooge mate geschikt zijn de zuurstof- 

 afscheiding door het chlorophyll in het licht te bestudeeren. Ik ging daarbij op twee 

 verschillende wijzen te werk, namelijk zonder of met een bijzondere bron voor 

 koolzuurontwikkeling. Een tweetal mijner proeven wensch ik hier kort te be- 

 schrijven. 



Koolzuurbron niet aanwezig. Aan een drietal reageerbuizen halverwege gevuld 

 met een 20°/o gelatineoplossing werd op het oogenblik van het stollen eenige 

 droppels eener ChlorococcumcvAtaut toegevoegd, waardoor de gelatine een duidelijk 

 bemerkbare groene kleur aannam. Tegelijkertijd werd een weinig indigocarmijn 

 toegevoegd en zooveel natrium-hydrosulfiet. dat niet alleen de indigo-kleur geheel 

 verdween, maar het reduceerend lichaam in geringe overmaat voorhanden was. 

 Door snel afkoelen ontstond zoodoende in elke buis een lichtgroen gekleurde zuil. 

 die zich spoedig nabij het oppervlak blauw kleurde tengevolge van de zuurstof 

 der lucht, die langzaam in de gelatine drong. Een der drie buizen werd in donker 

 geplaatst en bleef daarin, voor zoover de van buiten komende zuurstof nog niet 

 was toegetreden, volkomen onveranderd. De tweede buis werd onder een stolpflesch, 

 gevuld met koperoxyd-ammoniak, buiten in het volle licht van de Junizon geplaatst: 

 het was alsof de buis in het donker stond, uren lang bleef het indigoblauw in 

 gereduceerden toestand, en eerst na langen tijd was er genoeg zuurstof door de 

 groene cellen ontwikkeld om het indigowit blauw te doen worden. De derde buis 

 werd onder een stolpflesch, gevuld met een oplossing van dubbel chroomzure kali 

 geplaatst, en was reeds na enkele minuten intensief blauw. Alleen dus het mengsel 

 van rood, oranje en geel licht, dat door het bichromaat gaat, was in staat onze 

 wieren tot zuurstofafscheiding te prikkelen. 



Bij deze gelegenheid heb ik met Dr. Wysman. die mij bij het nemen der 

 proeven ter zijde stond, de volgende opmerking gemaakt. 



Nadat onze buizen van kleurloos blauw waren geworden, trad er weldra een 

 oogenblik in, waarin zij opnieuw kleurloos werden. Al spoedig bleek ons, dat dit 

 verschijnsel berustte op de volledige oxydatie van het indigoblauw tot een ons niet 

 nader bekende kleurlooze stof, en dat dit alleen geschiedt onder de gezamenlijke 

 werking van de vrije zuurstof en het licht. 



Dat de zuurstof het indigoblauw in het duister niet vernietigt, bleek uit de 

 volgende proef. 



Aan gelatine, blauw gekleurd met indigocarmijn werd een weinig waterstof- 

 superoxyd met een spoor gewone persgist toegevoegd en in een tweetal reageer- 

 buizen tot stollen gebracht. De persgist ontleedt het waterstofsuperoxyd met 

 stormachtige snelheid, zoodat de blauwe gelatine weldra een schuimachtig aanzien 

 verkreeg door de tallooze zuurstofblazen, die daaruit niet konden ontsnappen. De 

 eene dezer buizen werd in het zonlicht, de ander in het donker geplaatst, waarbij 

 ons bleek, dat alleen de in het licht geplaatste buis zeer spoedig sneeuwwit werd. 

 terwijl de gelatine in het donker onveranderd blauw bleef. 



Wij hebben toen de proef herhaald met dit verschil, dat beide buizen, in het 

 volle zonlicht, de een onder de stolpflesch met koperoxyd-ammoniak. de andere 

 onder die, met brichomaat. werd geplaatst. Na weinige minuten was de eerste 

 volkomen ontkleurd, terwijl de tweede nog na uren blauw was gebleven. Terwijl 

 dus de roode helft van het spectrum uit de groene wieren de zuurstof afscheidt, 



