78 



Dan is er een Nijlgans (C'Äewatopex aegi/'ptiacus L.)Yân 22 Ja.n. 1915, 

 T Wickel, welke geen kenmerken van gevangenschap clroeg en dus 

 mogelijkerwijs zoover Noordelijk in vrijlieid is afgedwaald, daar de 

 soort vrij dikwijls Zuid-Europa scliijnt te bezoeken. 



Aan abnormaliteiten merkten wij op: een albinistischen Ekster, 

 waarbij 'tzwart vervangen is door een mat beige-bi'uin; eenMeerkol, 

 die op vleugels. en staart er uitziet als beschimmeld, welke illusie 

 ontstaat doordat de blau we bandjes der dekveêren zeer bleek zijn 

 en inéénvloeien, en de bandjes zieh vaag blauw voorLzetten op staart, 

 tweede slagpennen en hunne groote dekveêren, zoodat de bandjes 

 als 't ware over den vogel naar achteren zijn verzakt. Voorts een 

 paar alb. Musschen en een albino Vink. 



Maar ik heb reeds te lang stilgestaan bij het Museum. Het liep 

 tegen half elf en stonden reeds verscheiden deelnemers op den weg 

 te bunkeren om de wandeling aan te vangen, en buiten te genieten 

 van zang en kleur en bedrijf van de levende vertegenwoordigers 

 in bosch en veld van de vogelsoorten, die wij daarjuist binnen 

 mochten bewonderen in de starre onbeweeglijkheid hunner (hoe goed 

 dikwijls ook naar het leven weêrgegevene) toch altijd onbezielde — 

 zi] 't ook kleurrijke en zacht omlijnde — hulsels. 



AI dadelijk kregen we gelegenheid deze tegenstelling in ons op 

 te nemen, toen we even buiten Denekamp längs een groote Oever- 

 zwaluw-kolonie kwamen van ongeveer 100 paren. 



Bedrijvig en vlot joegen de vlugge, muiskleurige vogeltjes door 

 de lu cht vöör hun hoogen slotmuur en gierden met nooit falende 

 zekerheid in volle vlucht den nauwen ingang van hunne woning 

 binnen. Wanneer wij niet een lange wandehng voor de borst had- 

 den gehad en dus rekening moesten houden met den tijd, zouden 

 zeker velen van ons nog lang naar dit boeiende vogelleven-tafereeltje 

 zijn blijven kijken. 



Even verder passeerden we 't Yennetje, waar de scherpst inge- 

 stelde ooren aldra het hooge geluid van de Blauwborst opvingen, 

 die zieh echter angstvallig verborgen hield in 't dichte struikgewas 

 aan de overzijde van 'tmoerasje. Hoewel een onzer — waarschijnlijk 

 meest fanatieke (of meest opofïerende?) — medeleden, phlegmatiek 

 tot aan de knieën door modder en water plaste om den vogel te 

 zien te krijgen, moest hij zelfs zijn moedig pogen onbeloond op- 

 geven, daar hem aan de overzijde een breede sloot het verder 

 doordringen définitief belette, zoodat hij met looden schoenen (niet 

 alleen overdrachtelijk!) tot ons terugkeerde. 



