84 



hetgeen over de verschillende soorten gezegd wordt niet volledig 

 is; wat door Snouckaert in 1908 in zijn Avifauna Neerlandica ver- 

 meid wordt, is nog grootendeels ingevoegd, van dat wat hierna be- 

 kend geworden is, zeer weinig. 



De sedert 1901 nieuw voor onze fauna bekend geworden soorten 

 worden grootendeels kort behandeld. Van de in Nederland waarge- 

 nomen vogels mis ik echter de Witkopgors, de Alpenkauw, Bartra- 

 mia longicauda en de Ivoormeeuw. Saxicola stapazina fungeert nog 

 steeds onder de inlandsche vogels. Zeer vreemd doet het aan onder 

 de Meezen slechts één soort Zwartkopmees aan te treffen. Wei 

 wordt in den tekst gezegd, dat Snouckaert 3 soorten (moot zijn 

 twee soorten en een subspecies) vermeldt, doch hiermede wordt 

 volstaan. De biologische verschillen, die er tusschen beide soorten 

 bestaan, schijnt de bewerker niet te kennen, althans niet de moeite 

 waard te achten te vermelden. Ook is de inheemsche Boorakruiper 

 Certhia hrachydadijla en niet C. familiaris. 



Ten slotte nog lets over de nomenclatuur. In dit boek wordt 

 het binaire stelsel gevolgd. Mij goed, maar waarom dan wel uit- 

 zonderingen gemaakt voor Blauwborst, Barmsijs, Goudvink, Kwik- 

 staart-soorten, Staartmees, Gharadrius dominicus^ ßonte Strandlooper, 

 enkele Ganzen en niet voor vele anderen? Of worden zulke „ver- 

 scheidenheden", zooals de bewerker hen noemt, alleen vermeld, 

 omdat zij vrij gemakkelijk van de hoofdsoort onderscheiden kun- 

 nen worden? 



Jammer is het ook, dat in de lijsten van synonymen geen der 

 nieuwere buitenlandsche werken geciteerd wordt. De oudere wer- 

 ken, waarvan dit wel het geval is, zouden daarentegen best gemist 

 kunnen worden. 



Dat er in dit boek ook goede dingen gevonden worden, spreekt 

 van zelf. Dat weet ieder, die den eersten druk kent. Uit alles echter 

 blijkt, dat deze druk bewerkt is door iemand, die in het geheel 

 niet meer van de algemeene ornithologie en van die van Nederland 

 in het bijzonder op de hoogte is. Een boek als dit had „bij" moeten 

 zijn en dat is het in geenen deele. 



December 1923. Dr. G. J. van Oordt. 



