Huxley verstaat dus onder oticuni eene speciale beenvorming 

 in de gehoorkapsel en Vrolik behandelt de quaestie alsof hij 

 daaronder verstaan had een been dat het labyrinth begrenst. 

 Dat deze twee dingen niet hetzelfde zijn blijkt, als men be- 

 denkt dat de oorspronkelijk afzonderlijke oorkapsel spoedig 

 met de rest van den aanleg des schedels versmelt tot één 

 kraakbeenig geheel. Het is nu zeer goed denkbaar en ook 

 een door verschillende onderzoekers waargenomen feit, dat 

 eene verbeening, die oorspronkelijk geheel buiten de oor- 

 kapsel is aangelegd bij haar groei ook kraakbeen der oor- 

 kapsel om het zoo te noemen assimileert, en op deze wijze 

 deel kan nemen aan de begrenzing van het labyrinth. Dit 

 is b.v. bij vele visschen het geval met het occ. basilare. 



Daar dus de stelling oticum = been dat het labyrinth 

 begrenst, onwaar of liever een misverstand ] ) is en hierop 

 Vrolik's redeenering is gebouwd, vervalt zijn tegenstand. 



Het komt mij voor dat men zich bij beoordeeling der 

 quaestie in plaats van de beide door Vrolik gedane vragen, 

 de volgende behoort te stellen : 



1°. Zijn er verbeeningen die in de gehoorkapsel optreden? 



2°. Behooren deze tot eene andere categorie als de overige 

 primaire verbeeningen van den schedel? 



Wordt op deze beide vragen een toestemmend antwoord 

 gegeven dan is men natuurlijk volkomen gerechtigd en is het 

 zelfs wenschelijk door een afzonderlijken naam de verbeeningen 

 der gehoorkapsel van de andere te onderscheiden en doet het 

 niets ter zake of de eerste al of niet diep genoeg doordrin- 

 gen om het labyrinth te begrenzen (vgl. Vrolik's eerste vraag) 

 en of ze op andere beenderen liggen of niet (vgl. Vrolik's 



1) Gegenbanr, de beroemde leermeester van Vrolik, deelt hetzelfde mis- 

 verstand ; hij zegt (13, hlz. 460): „Der folgende Abschnitt (des Schadels) 

 bildet den wenigstens theilweisedas Labyrinth unischliessenden Tlieil wonach 

 auch die bezügliehen Knochen von lluxley bezeichnct wurden." 



