18 



overige vissehen. De verbeening van het hyomandibulare is 

 slechts eene periostale schors, zooals op doorsneden blijkt. In 

 het centrum is het kaakbeen nog volkomen gaaf en geen 

 spoor van het systeem der centrale mergholten is aanwezig. 

 Ten gevolge hiervan hangen de beide apophysen continueel 

 samen. De onderste apophyse is naar achteren zeer verbreed 

 en in een punt uitgetrokken (fig. 1. oh), deze is de opercu- 

 lairknop; zij dient tot steun aan de basis van het operculum. 

 De gewrichtspan voor het hyomandibulare aan den schedel 

 is met bindweefsel bekleed; zij ligt niet geheel op kraak- 

 been daar aan de begrenzing van haar bovenste gedeelte het 

 squamosum deelneemt (in fig. 3 niet aangegeven.) Zij wordt 

 van voren gesteund door den postorbitalen dwarsvleugel van 

 het parasfenoid (fig. 3. p. p. o.) en van onderen door een 

 klein achterwaarts gericht uitsteekseltje van dien vleugel. 



Het symplecticum is kraakbeenig, bij het oude exemplaar 

 dat Parker onderzocht, had het eene verbeening. Het is 

 zoowel met boven- als onderkaak verbonden door een band 

 waarin ik een kraakbeenkern vond. 



Gelijk Muller reeds vermeldt zijn er drie opercula aan- 

 wezig. Het operculum is het bovenste en grootste, het is 

 schubvormig en steunt op den operculairknop van het hyo- 

 mandibulaire. Het suboperculum is veel kleiner en gerekt; 

 het is zoowel met het daarboven gelegen operculum als met 

 het daarbeneden gelegen eveneens kleine interoperculum 

 slechts weinig bewegelijk verbonden, zoodat oppervlakkig 

 beschouwd de membraan van het kiewdeksel slechts één been 

 bezit. Een ligament dat bij andere vissehen het interoperculum 

 met den hoek der onderkaak verbindt, heb ik bij den steur 

 niet gevonden. 



Het Hyoid 



reikt van het achtereinde van het symplecticum tot aan het 

 vooreinde van het eerste basibranchiale. Het bestaat uit drie 



