20 



ceratohyale een periostalen beenkoker en kraakbeenige apo- 

 physen, waarvan de bovenste zeer groot is. Op doorsneden 

 blijkt hier ook weer het centrale kraakbeen in den periostalen 

 koker volkomen gaaf te zijn, zoodat weer de beide apo- 

 physen continueel samenhangen. Van de vier epibranchialia 

 bezitten alleen de beide eerste een beenkoker en groote 

 kraakbeenige apophysen. In 't algemeen ziet men bij de 

 kraakbeenganoiden de primaire ossificatie in cylindrische 

 deelen optreden in den vorm van een koker, in platte daar- 

 entegen (zie het kieuwskelet van Spatularia) als een plaatje 

 of als twee tegenoverliggende, die zich eerst later vereenigen. 

 De pharygobranchialia zijn allen kraakbeenig. 



Men kan eigenlijk alleen van den eersten boog zeggen 

 dat hij met zijn top tegen den schedel steunt; al de anderen 

 hangen er aan door banden, die naarmate men verder naar 

 achteren komt langer zijn. Het supra-pharyngobr. I J ) steunt 

 tegen den schedel direct achter het gat voor den glossopha- 

 ryngeus in eene geringe verdieping van het kraakbeen (fig. 3. 

 B s), die met bindweefsel bekleed is. Het infra-pharyngobr. I 

 steunt tegen het parasfenoid, op de plaats (fig. 3. B. i) waar 

 het zijn postorbitalen vleugel afzendt. Hierachter is het 

 infra-pharyngobr. II door een band eveneens aan den late- 

 ralen rand van het parasfenoid vastgehecht. Het supra-pha- 

 ryngobr. II is bevestigd boven het vagusgat. 



De basibranchialia zijn ten getale van drie voor elkaar 

 gelegen kraakbeenstukken. Het eerste is lang en staafvormig ; 

 het hyoid en de drie eerste kieuwbogen zijn er aan verbon- 

 den. Het tweede is een klein driehoekig stukje tusschen het 

 wederzijdsche hypobranchiale III en het wederzijdsche onder- 

 einde van den vierden boog. Tusschen dit en het weder- 



1) De Romeinsche cijfers duiden den bijbehoorenden kieuwboog aan in 

 de volgorde van voren naar achteren. 



