25 



tusschen het gat voor den oculoniotorius en dat voor den 

 trochlearis. 



Deze laatste kruist zijn onderkant en legt zich dan tegen 

 hem aan, gelijk reeds gezegd is. Hij zendt takken af naar de 

 klieren die in den oogspierzak zijn gelegen en verlaat op deze 

 wijze zeer verdund den voorwand der orbita door een gat in 

 het kraakbeen, dat mediaal van den oorsprong van den musc. 

 obl. sup. is gelegen, niet ver achter de plaats waar de ram. 

 ophth. sup. de orbita verlaat. Hij loopt dan over de neusholte 

 heen, waarnaar hij een tak afzendt en treedt weer aan de 

 oppervlakte van het kraakbeen van den snuit. 



De ramus oticus (fig. 3 r. ot.) (zoo genoemd naar analogie 

 van ramus ophthalmicus) is ook niet door Stannins waargenomen. 

 Hij treedt zelfstandig uit het ganglian Gasseri, loopt evenals de 

 ram. ophth. sup. door een eigen kraakbeenkanaal naar boven 

 en kromt zich dan naar achteren. Aan den buitenkant van 

 den schedel is hij slechts voor een klein gedeelte zichtbaar, 

 daar hij spoedig onder den postorbitalen dwarsvleugel (fig. 3. 

 p. p. 0.) van het parasfenoid verdwijnt. Hij treedt hier nl. weer 

 een eigen kraakbeenkanaal binnen, dat hem naar de boven- 

 vlakte voert van den primordiaalschedel onder het squamosum. 

 Hier loopt hij naar achteren, het slijmkanaal van het squamo- 

 sum en de vettige massa daaronder innerveerende. Deze zenuw 

 komt volkomen overeen met den „ Schadelhöhlenast" door 

 Stannius ] ) bij Teleotiers beschreven. Bij andere visschen 

 was hij voor zoover ik weet tot nog toe onbekend. Zijne aan- 

 wezigheid is van eenig belang daar hij evenveel aanspraak 

 heeft op den naam van ramus dorsalis 2 ) als de ram. opth. 

 sup. trig. We zullen hem ook bij Spatalaria e. a. aantreffen. 



als bij Scyllium stellare (zie Balfour, A Monograph on the Developm. of 

 Elasm. Fishes bl. 194.) 



1) Stannius \, bl. 47. sub 2. 



2) Gegenbaur 12, blz. 288. en 13, blz. 539. 



