34 



Be Vagus 



treedt uit door eene openinug in het kraakbeen die voor 

 den voorrand ligt van de dunne beenplaat welke het ach- 

 terste supratemporale (occipitale externum Gegenbaur) naar 

 beneden zendt. Deze plaat is zoo vast met het onderliggende 

 kraakbeen verbonden, dat dit bij niet zeer voorzichtig af- 

 splijten scheurt, zoodat men denken zou met eene kraakbeen- 

 ossificatie te doen te hebben. Splijt men echter voorzichtig 

 af, dan blijkt onder het been nog perichondrium aanwezig te 

 zijn wat men als een vlies kan aftrekken, zoodat men dus 

 met een zuiver secundair been te doen l ) heeft. 



Omtrent de takken van den vagus kan ik naar Stannius 

 verwijzen. Hij vertoont het gewone schema met rami ante- 

 riores, posteriores en pharyngei. De eerste vorktak bezit eene 

 eigene ganglieuse verdikking aan zijn voet. De ram. lateralis 

 geeft bij zijn oorsprong een dunne ram. supratemporalis af, 

 die dicht tegen den kraakbeenigen zijwand van den schedel 

 naar boven stijgt en o. a. de supra- temporale dwars-commis- 

 suur van het systeem der slijmkanalen verzorgt. Door Stan- 

 nius wordt het bestaan van dezen zenuw bij den steur 

 ontkend. 



Achter den vagus treden vóór den schoudergordel nog drie 

 zenuwen uit waarvan de voorste, die bijna onder den vagus 

 uittreedt, zeer dun is en de achterste het dikst. Hunne ope- 

 ningen grenzen bijna aan den lateralen rand van het para- 

 sfenoid waarlangs zij naar achteren loopen en met een vierde 



1) Huxley (23, blz. 146 fig. 42 B) houdt dit been voor 't epioticum; 

 hieruit blijkt dat de theorie der otica nog niet volmaakt is. Aan den ge- 

 heelen eigenlijken schedel was — ook bij het oudste exemplaar dat ik on- 

 derzocht — geene enkele primaire ossificatie aanwezig. Ook hetsquamosum 

 zond een dun plaatje (dat lang en smal was) langs den zijwand van den 

 schedel uit en kon, zonder het kraakbeen te beschadigen, niet zonder groote 

 voorzichtigheid worden weggenomen. 



