2 



bestond, schijnt het door onderzoekingen uit den laatsten tijd 

 definitief te zijn vastgesteld. De tegenstand berustte gelijk in 

 de wetenschap zoo dikwijls het geval is, op misverstand. Dit 

 springt zeer duidelijk in het oog uit een der voornaamste 

 onderzoekingen die tegen dit onderscheid geschreven zijn nl. 

 die van Vrolik (10). 



Deze noemt zoodanig been periostotisch wat zich aan de 

 oppervlakte van eeu kraakbeenig deel bevindt, terwijl hij dat 

 wat de geheele dikte van een vroeger kraakbeenig deel in- 

 neemt enchondrostotisch noemt. Hij zegt (pag. 43) dat de pe- 

 richondrostotische verbeening „ ongeveer aan de zoogenoemde 

 secundaire" de enchondrostotische aan de zoogenoemde pri- 

 maire beenvorming beantwoordt. Hij tracht aan te toonen 

 dat beide beenvormingen in genetischen samenhang staan, dat 

 zij niets dan verschillende ontwikkelingstoestanden van het 

 verbeeningsproces voorstellen en meent hierdoor te hebben 

 aangetoond „ het onhoudbare der tot nu toe aangenomen 

 scheiding der beenderen in primaire en secundaire.'" 



De fout van het bewijs ligt niet in de bewijsvoering zelve 

 maar in de onderstelling dat een been dat aan den buiten- 

 kant van kraakbeen ligt „ secundair" zou zijn. Vrolik ziet 

 wel in dat dit niet volkomen het geval is en zegt dat de 

 perichondrostotische ongeveer met de secundaire beenvor- 

 ming overeenkomt, maar laat zich verder niet uit over dit 

 „ ongeveer" waar alles op aan komt. Om dit duidelijk te ma- 

 ken zij het mij vergund met een paar woorden de wijzen aan 

 te stippen waarop een been zich uit een kraakbeenig deel 

 kan vormen. 



Bij de directe verbeening, die zelden voorkomt, gaat een 

 kraakbeencel onmiddellijk over in een beencel terwijl het 

 intercellulaire gedeelte van 't kraakbeen verkalkt en in been 

 verandert. 



Bij de indirecte verbeening wordt het kraakbeen geabsor- 

 beerd en ontstaan er op zijne plaats holten gevuld met merg 



