56 



het interbyale, een ander band, het lig. mandibulo-hyoïdeum 

 verbindt haar met het autangulare der onderkaak (fig. 6 l). 



De Kieuwbogen (fig. 7) 



zijn alleen door J. Muller beschreven en afgebeeld. Hij zegt 

 dat de eerste boog uit drie stukken bestaat waarvan het 

 bovenste dubbel is, de tweede en derde uit twee stukken en 

 de vierde uit één stuk. Muller heeft echter de kraakbeenige 

 deeltjes hierbij geheel over 't hoofd gezien. De eerste boog 

 bestaat uit vijf stukken evenals bij den steur, van onderen 

 naar boven zijn het hypo-, cerato-, epi-, supra- pharyngo- en 

 infra-pharyngobranchiale. Het hypobranchiale I is plat, schijf- 

 vormig; evenals bij het hypohyale is de hoofdraassa kraak- 

 beenig maar bezit op elk der beide platte vlakken een dun 

 periostaal plaatje zoodat het deel op 't eerste gezicht geheel 

 beenig lijkt. Het ceratohyale is bizonder lang en beenig (de 

 kleine kraakbeenige rand aan elk uiteinde is in de figuur 

 bij geen der deelen aangegeven). Wegens zijn grootte zou men 

 kunnen denken dat het met een epibranchiale I versmolten 

 was, wanneer er aan zijn top geen klein afzonderlijk kraak- 

 beenstukje voorkwam, dat wegens zijn ligging op dezen 

 naam aanspraak heeft; het ligt bijna geheel in een ligament 

 verscholen dat ook het infra-pharyngobranchiale I omhult en 

 dit met het kegelvormige prooticum l ) verbindt (fig. 6 l" en 

 pr. ot.) echter niet onmiddelijk, daar het er door den dunnen 



1) Het bestaan van een prooticum wordt door Traquair ontkend. Hij houdt 

 liet deel in quaestie voor een vleugel van het parasfenoid. Dit compact, grijs, 

 plaatvormig been bedekt het ook voor 't grootste gedeelte, laat zich echter 

 afsplijten (zooals in de figuur geschied is) en dan komt er een geelachtig 

 spongieus been voor den dag wat wegens zijn ligging niets anders kan zijn 

 als het prooticum. Uit het feit dat het been de gaten voor den ram II en 

 III trig. niet begrenst, mag men m. i. niet afleiden dat het geen prooticum 

 zou zijn, maar alleen dat de regel volgens welke eene kraakbeenossificatie 

 begint bij een zenuwgat niet altijd doorgaat. 



