57 



lateralen rand van het parasfenoïd van gescheiden is. Het supra- 

 pharyngobr. I is vrij groot en steunt tegen het kraakbeen 

 van den schedel; het bevat aan zijn basis een diepe sleuf waar- 

 door de kieuwarterie naar achteren treedt. Bij den tweeden 

 en den derden boog is van een epibranchiale, dat reeds bij 

 den eersten zoo rudimentair was, geen spoor meer aanwezig. 

 De beide pharyngobranchialia die aan hun top kunnen ver- 

 molten zijn, vormen een klein kokertje waardoor de kieuw- 

 ader naar achteren treedt ; het infra-pharyngobr. II en III is 

 in een punt naar achteren uitgetrokken, die het genoemde 

 bloedvat een eind vergezelt. De vierde boog bestaat alleen 

 uit een ceratobranch. aan welks top nog een klein pharyngobr. 

 aanwezig is. De genoemde kraakbeenige deelen scheuren bizon- 

 der licht af, zoodat men hen slechts bij zeer voorzichtig prae- 

 pareeren te zien krijgt. Het eenige basibranchiale is voor het 

 grootste gedeelte beenig en alleen het achtereinde is kraakbeenig. 

 Aan de ondervlakte van het basibranchiale liggen nog drie platte 

 bindweefselbeenderen, blijkbaar ossificaties der fascie van een 

 musc. coraco-arcualis. Muller heeft hen in zijne fig. 3 af- 

 gebeeld. 



§ 6. 



De slijmkanalen zijn zeer wijde buizen met groote openin- 

 gen aan de oppervlakte. Ze schemeren op verscheidene plaatsen 

 door de beenderen heen bv. in 't frontale en 't nasale en in 

 de supratemporalia. Hun loop is tot mijn spijt door mij niet 

 nagegaan maar hij wordt beschreven door Traquair. Volgens 

 dezen loopt het hoofdkanaal door het post- temporale (supra- 

 claviculare) eerste en tweede supratemporale, parietale, post- 

 frontale, frontale, nasale, nasale accessorium en (denuo-) eth- 



