67 



gelijk met den schedel verbonden, bij de Chimaeren en de 

 Dipnoi is het er mede versmolten, bij de overige visschen is 

 het er min of meer van verwijderd en als het ware naar be- 

 neden gezakt. 



Het dermopalatinum {(Lp.) is een dunne plaat die met tan- 

 den bezaaid is. Zijn achtereiude reikt tot ongeveer onder de 

 plaats waar de palatquadraat-synchondrose met den schedel 

 geleedt. Agassiz weet er geen weg mee en noemt het „ une 

 pièce surnuméraire". Het entopterygoid (ent. p) verklaart 

 Agassiz voor „ un démembrement du pterygoid" (metaptery- 

 goid). Wegens den geheel verschillenden aard dezer twee dee- 

 len kan echter het een geen zelfstandig geworden stuk van 

 het ander zijn. Muller verklaart het terecht voor „ptervgoi- 

 deum intemum." 



Van de primaire verbeeningen der onderkaak was tot nu 

 toe alleen het articulare (fig. 9 art.) bekend. Onder het arti- 

 culare ligt het autangulare (a. ag) dat nog deelneemt aan de 

 vorming van de gewrichtskom voor het quadratum en waar- 

 aan weer het ligamentum mandibulo-hyoideum ontspringt, wat 

 aan het epyhiale bevestigd is. Het Meckelsche kraakbeen (M) 

 verdunt zich naar voren langzamerhand, treedt vóór het sple- 

 niale aan den binnenkant der kaak te voorschijn en eindigt 

 spits zonder de symphyse meer te bereiken. Aan de vorming 

 van den proc. coronoideus (p. c.) neemt een zelfstandig kraak- 

 beenstukje deel wat in zijn onderste gedeelte eene verbeening 

 bezit, die we auto-coromale (a. c.) zouden kunnen noemen. 

 Het rust op het dentale, heeft met het Meckelsche kraakbeen 

 geen verbinding en ook van het dentale is bet overal door 

 een dun laagje bindweefsel gescheiden. Zeer innig daarentegen 

 is het verbonden met het spleniale, wat zijn binnenwand be- 

 kleedt. De buitenwand wordt beschut door een afzonderlijk 

 dekbeentje, het suprangulare, wat men wegens genoemde eigen- 

 schap ook dermocoronale zou kunnen noemen. 



De dekbeenderen der onderkaak zijn reeds door Agassiz 



