69 



liggen de randen van het praeoperculnra niet onmiddelijk 

 op het hyomandibulare maar zijn vrij. Het laatst genoemde 

 been wordt in zijn midden doorboord door den facialis. Beziet 

 men den binnenwand van den kaaktoestel, dan wordt men 

 gewaar dat de bruine cylindrische diaphyse van het hyoman- 

 dibulare achter het kanaal voor den facialis ligt. De voor- 

 wand van het kanaal wordt gevormd door een dun grijsachtig 

 beenplaatje, wat wegens vorm en kleur waarschijnlijk eene bind- 

 weefselverbeening is, ontstaan door een secundairen groei van 

 het hyomandibulare in de breedte. Een analoge vleugelvormige 

 verbreeding bezitten ook het metapterygoïd en het hyomandibu- 

 lare van Amia. Wegens deze verschijnselen is het waarschijnlijk, 

 dat in een stadium der ontogenie de facialis het hyomandibulare 

 niet doorboorde, maar zijn onderkant kruiste evenals de ram. 

 mand. fac. bij Polypterus. De onderste kraakbeenige apophyse 

 van het hyomandibulare vormt eene synchondose tusschen dit en 

 het symplectium. Achter de bevestigingsplaats van dit laatste 

 is het hyoïd opgehangen door middel van het interhyale. De 

 achterkant (o. a.) der apophyse is geheel vrij en draagt een zeer 

 klein zelfstandig kraakbeenstukje, misschien het laatste over- 

 blijfsel van een der kieuwstralen welke waarschijnlijk in de 

 phylogenie aan het suboperculum tot steun gediend hebben. 

 Het syraplecticum (s. y.) is een krom, tenger beentje van eene 

 eenigszins S vorinige gedaante; zijn voet rust op de hoven- 

 vlakte van de onderhelft van het praeoperculum en op die 

 van het interoperculum (i. o.p) en eindigt in eene spitse kraak- 

 beenige punt, zonder de onderkaak of het quadratum te be- 

 reiken. Hij wordt gedeeltelijk bedekt door de palatoquadraat- 

 synchondrose der bovenkaak. Agassiz en Muller houden het 

 voor het tytnpauicura van Cuvier; dat het echter 't symplec- 

 ticum is, blijkt uit zijn verbinding en zijn karakter van pri- 

 mair been (welk laatste te zien is aan zijn beide kraakbeen- 

 apophysen, spongieusen aard en bruingele kleur). 



Van de „beenderen van het kieuwdeksel" waren er drie 



