71 



Bedenkt men dat eene bandverbinding met den hoek der 

 onderkaak eene karakteristieke eigenschap is voor het intero- 

 perculum, — een feit waarop vooral door Huxley is gewe- 

 zen — dan is er geen twijfel aan of de hier gegevene be- 

 naming is de juiste. Dat het zoo ver verwijderd is van het 

 suboperculura, is natuurlijk een gevolg van de groote verlen- 

 ging van den snuit naar voren. Dat het tot vlak bij den 

 hoek der onderkaak reikt, is een verschijnsel wat ook ge- 

 vonden wordt bij vele Teleostiers. Het feit dat het van het 

 praeoperculum slechts door naad is gescheiden en er bijna 

 geheel door bedekt wordt, brengt op het vermoeden dat het 

 er bij Polypterus mee versmolten is, vooral daar het praeoper- 

 culum bij dezen visch ongetwijfeld vereenigd is met vele 

 (wang) beentjes, die bij Lepidosteus nog afzonderlijk bestaan 

 en het daar dus eene groote neiging tot assimilatie vertoont. 



Het Hyoid 



is aan de onderste apophyse van het hyomandibulare vast- 

 gemaakt, achter de bevestiging van het symplecticum en 

 reikt tot aan het vooreinde van het eerste basibranchiale. 

 Van zijn voet gaat eene dunne, breede, dwarsgerimpelde 

 huidverbeening naar voren uit, het os linguale van Agissiz. 

 Deze onderzoeker heeft drie van de vier stukken, waaruit 

 het hyoid ' bestaat, waargenomen, meent dat het bovenste 

 daarvan met het „symplecticum" (interoperculum) geleedt 

 en dat een os styloides Cuv. (interhyale) geheel ontbreekt. 

 Dit laatste is echter, wel is waar niet als been, maar als een 

 klein kraakbeenstukje aanwezig, zoodat het hyoid bestaat uit 

 hypo-, cerato-, epi en interhyale (zie fig. 10). Dit laatste vormt 

 de verbinding met het hyomandibulare; eene geleding met 

 het interoperculum bestaat niet. Hypo-, cerato- en epihyale 

 zijn beenstukken waarvan het laatste de drie rad i i branchi- 

 ostegi draagt, gelijk reeds Agassiz gezegd heeft. Van 



