74 



Stannius ! ) merkt hieromtrent op, dat dit in 't algemeen 

 daar 't geval is, waar de schedelholte niet ver naar voren 

 is verlengd, zoodat de wederzijdsche binnenwand der orbita, 

 die bij andere visschen de schedelholte begrenst, samenkomt 

 en er op deze wijze een enkelvoudig septum tusschen beide 

 orbita wordt tot stand gebracht. Bij de beenvisschen is dit 

 septum, gelijk in 't algemeen dé binnenwand der orbita, 

 vliezig; bij Lepidosteus, een phylogenetisch lagere visch, is 

 het kraakbeenig. Ik vond dat de olfactorius uittreedt door 

 eene diepe insnijding in den voorrand van het orbitosfenoid 

 (sphenoideum anterius Ag. en Mül.), zich spoedig dicht tegen 

 de beide rami ophthalmici trig. aanlegt, en met deze de 

 orbita verlaat door een gleuf op het praeorbitale kraakbeen, 

 die door het frontale en het nasale gedekt wordt. In deze 

 gleuf deelt hij zich eerst in tweeën en daarna in verscheidene 

 kleinere takken. 



De opticus treedt uit door een hiatus onder het kraak- 

 been dat de grens vormt tusschen orbito- 2 ) en alisfenoid 

 (ala orbitalis Muil. en Ag.). Bij het oudere exemplaar dat 

 Muller onderzocht, was de opening onmiddelijk door genoemde 

 beenderen ingesloten. 



Yan den oculomotorius zegt Muller dat hij uit den ram. 

 ophth. (profundus) trig. ontspringt, welke door een gat in het 

 alisfenoid zou uittreden. Schwalbe 3 ) heeft echter gevonden 



1) Stannius, 1. bl. 7. 



2) Ag. en Mül. noemen dit deel sphenoideum anterius. Het been datCuvier 

 dien naam gegeven heeft, heet tegenwoordig basisfenoid. Dat genoemde 

 beide schrijvers zich vergissen, was duidelijk bij het jonge exemplaar wat 

 ik onderzocht. Het been in quaestie lag hier in de bovenhelft van het 

 interorbitale septum, met zijn onderrand hooger dan het gat voor den 

 opticus, de andere daarondei gelegen helft was nog geheel kraakbeenig. In 

 ligging stemt het been volkomen overeen met het orbitosfenoid van Amia. 

 Dat de ala orbitalis Cuv. tegenwoordig alisfenoid en de ala magna Cuv. 

 prooticum (of petrosum) genoemd wordt, is bekend. 



3) Schwalbe, 17. blz. 244. 



