85 



kraakbeen bekleede gewichtskom voor de onderkaak bevat; 

 de rest wordt bedekt door het achterste stak der palatoqua- 

 draat-synchondrose, het quadratura en het praeoperculum. 



De opercula zijn ten getale van vier aanwezig en allen 

 door Bridge beschreven. 



Het Hyoid 



bestaat uit vier gepaarde stukken (fig. 13): hypo-, cerato-, 

 epi- en interhyale; alleen het laatste is kraakbeenig en aan 

 de onderste apophyse van het hyomandibulare bevestigd. Het 

 ceratohyale droeg bij mijn exemplaar negen radii branchio- 

 stegi, (bij dat van Bridge 10) de laatste (onderste) scheen uit 

 eene versmelting van twee ontstaan te zijn. De bovenste was 

 vastgemaakt aan het epihyale en was bizonder groot. Aan de 

 andere zijde, den voorkant, van het epihyale is het lig. man- 

 dibulo-hyoïdeuin (fig. 13,?) vastgemaakt. (In de figuur is het 

 hyoïd gedraaid, zoodat zijn voorzijde schijnbaar achterzijde is). 

 Het hypohyale is in de mediaanlijn vastgemaakt aan een klein 

 kraakbeenig basihyale wat op weg was te versmelten met het 

 eerste basibranchiale; aan de onderzijde van den toestel der 

 kieuwbogen was eene scheiding echter nog zeer duidelijk 

 zichtbaar. Bij de overige Ganoïden, met uitzondering misschien 

 van Lepidosteus, komt geen afzonderlijk basihyale voor en 

 is het waarschijnlijk totaal versmolten met het eerste basi- 

 branchiale. 



De Kieuivbogen (fig. 13). 



De eerste vier bestaan, gelijk ook Bridge gevonden heeft, 

 elk uit vier stukken, een pharyngo-, epi-, cerato- en hypo- 

 branchiale en de laatste alleen uit één stuk, een ceratobran- 

 chiale, of beter waarschijnlijk een hypo-ceratobranclu'ale. Op 

 den eersten kieuwboog heb ik nog een zeer klein kraakbeenig 

 stukje gevonden (s.p.h.) wat een supra-pharyngobranchiale 

 representeert. De toppen der bogen zijn in de figuur van 

 elkander verwijderd, maar liggen in de werkelijkheid onmid- 



