89 



naar men meende, voor goed veroordeeld te zijn, weer 

 in eer hersteld werd, zij het dan ook dat zij zich eenigs- 

 zins anders zou vertoonen en dat het uitgangspunt geheel 

 anders zou zijn als de oorspronkelijke ontwerpers bedoelden. 



Oppervlakkig oordeelende zou men kunnen tegenwerpen 

 dat de randen der intersegmentale (interrausculaire) septa bij 

 de visschen in 't algemeen — ook bij de beenganoiden — 

 niet zulke zachtgebogen lijnen vormen als de rijen der schub- 

 ben, maar hoekig en bochtig zijn. 



Bij eenig nadenken zal men zien dat dit argument niet 

 opgaat. Teeken t men in een vlak op regelmatige afstanden 

 een aantal punten, dan kan men tusschen deze een zeer 

 groot aantal — ook hoekige en bochtige — lijnen trekken, 

 die onderling evenwijdig zijn. 



Dat de schubben eene secundaire vorming zijn en hun ontstaan 

 te danken hebben aan eene versmelting der basis van stekels, is 

 geen bezwaar om hen te gebruiken bij de benadering van 

 het aantal der segmenten waaruit de kop oorspronkelijk be- 

 stond, wanneer de versmelting tot schubben maar éérst heeft 

 plaats gegrepen en zich deze in latere tijdperken tot dek- 

 platen van den kop hebben vereenigd. 



Ik weet wel dat bij vele visschen met de schubben in 

 regelmatige rijen, het aantal dezer geheel anders is als dat 

 der wervels. Dit is bv. het geval bij Ceratodus, die onge- 

 veer dubbel zooveel aanduidingen van wervels bezit als rijen 

 schubben op den romp l ). Deze en dergelijke gevallen laten 

 zich verklaren door aan te nemen, dat schubben die zich 

 sterk ontwikkeld hebben, andere hebben verdrongen. Om het 

 verschijnsel bij Ceratodus te verklaren zou men kunnen aan- 

 nemen dat daar het verdringen om den anderen geschied was 2 ). 



1) Zie Günther, 24, PI. XXX. 



2) Ik vermeld dit als eene mogelijkheid. Toen ik Ceratodus onder- 

 zocht, dacht ik nog niet over het verband in qnaestie. 



