109 



ontstaat het autopalatinurn, wat niet aanvankelijk in het 

 allervoorste gedeelte van het palatoquadratum optreedt, 

 zooals Accipenser, Spatularia en Ainia bewijzen. 



Bij de kraakbeenganoiden zendt de achterrand van het 

 palatoquadratum een uitsteeksel naar voren, dat den buiten- 

 kant kruist van den kauwspier en den ram. mand. trig. 

 Het is misschien homoloog met het zoogenaamde palatoqua- 

 dratum der Cyclostomen, waarvan Huxley heeft gevonden dat 

 het den buitenkant van dezelfde beide deelen kruist. Parker 

 heeft een dergelijk uitsteeksel bij de larven van Amphibiën 

 beschreven. Men zou het kunnen vergelijken met een der 

 lipkraakbeenderen der Selachiers; hiertegen is echter zijn 

 continueele samenhang met het palatoquadratum een bezwaar. 



Als dekbeenderen, die het palatoquadratum van de be- 

 grenzing der mondholte geheel of bijna geheel uitsluiten, 

 treden op: dermopalatinum, ecto- en entopterygoid. De beide 

 laatste beenderen, die bij de beenganoiden algemeen voor- 

 komen *), worden bij de kraakbeenganoiden door een enkel 

 gerepresenteerd, het pterygoid. Het dermopalatinum, dat een 

 deel der orale vlakte van de voorste helft van het palato- 

 quadratum bekleedt, komt algemeen voor; bij Spatularia 

 schijnt het met het maxillare, bij Polypterus met het ecto- 

 pterygoid versmolten te zijn; bij Amia bestaat het uit twee 

 voor elkaar gelegen stukken. 



De onderkaak bestaat, evenals de bovenkaak, uit eene 

 kraakbeenstaaf waarin hoogstens drie verbeeningen optreden 

 en uit dekbeenderen. Bij de kraakbeenganoiden die ik onder- 

 zocht, bevatte het Meckelsche kraakbeen nog geen enkele 

 ossificatie. Parker heeft echter een mento-Meckelsch beentje 

 gevonden bij een zeer ouden steur en Bridge vermeldt er 

 een bij eene oude Spatularia. Bij Polypterus en Amia is het 



1) Bij Lepidosteus waren nog sporen zichtbaar van eene versmelting 

 van het eetopterygoid met het autopalatinum. 



