110 



aanwezig; bij Lepidosteus is het waarschijnlijk rnet het den- 

 tale versmolten, daar het Meckelsche kraakbeen niet meer 

 tot aan het vooreinde der onderkaak reikt. Door Parker 

 wordt het beentje beschreven bij den kikker j door Kölliker 

 bij embryo's van zoogdieren. In het achtereinde van het 

 Meckelsche kraakbeen treden, niet bij de kraakbeen- maar 

 wel bij alle beenganoiden, twee verbeeningen op, nl. het 

 articulare, wat altijd den bodem der gewrichtspan steunt en 

 het autangulare, wat ook aan de begrenzing der gewrichtspan 

 kan deelnemen, maar altijd tot oorsprong dient aan het lig. 

 mandibulo-hyoideum, wat bij Amia en Lepidosteus bevestigd 

 is aan het epihyale, bij Polypterus en de kraakbeenganoiden 

 aan den top van het ceratohyale. De proc. coronoideus bestaat 

 gedeeltelijk uit kraakbeen; bij Lepidosteus is dit een zelf- 

 standig stukje met eene verbeening in zijn basis, het auto- 

 coronale; bij Amia is het versmolten met het Meckelsche 

 kraakbeen en het autocoronale geleedt hier met het sym- 

 plecticum. 



Van de dekbeenderen komt alleen het dentale algemeen 

 voor. Bij de beenganoiden vindt men bovendien nog een 

 spleniale en een dermangulare, en met uitzondering van 

 Polypterus, ook nog een suprangulare (of dermocoronale). 

 De aanwezigheid van zelfstandige beentjes vóór het spleniale 

 bij Polypterus en Amia is, evenals de aanwezigheid van twee 

 dermopalatina bij Amia, wel ongetwijfeld een gevolg van 

 onvolkomene versmelting van tandbases. 



Eene vergelijking met de Teleostiers doet zien, dat wat 

 bij deze als articulare wordt opgegeven ] ) ontstaan moet zijn 

 door eene versmelting van het articulare met het dermangulare. 



De Kaaksteel 

 bestaat bij alle Ganoiden uit twee stukken : hyomandibulare 



1) Gegenbaur, 13. blz. 4G4. lig. 217 (zalmschedel). 



