111 



en symplecticum, behalve bij Polypterus waar het laatste ont- 

 breekt. De ontwikkelingsgeschiedenis moet uitmaken of het 

 hier ook niet wordt aangelegd. 



Bij de kraakbeenganoiden is het symplecticum een afzon- 

 derlijk kraakbeenstuk. Bij oude steuren kan het volgens 

 Parker eene beenschors verkrijgen. Bij de beenganoiden is 

 het de onderste verbeening eener kraakbeenstaaf, waarvan het 

 hyomandibulare de bovenste voorstelt, evenals bij de Teleos- 

 tiers. Bij de kraakbeenganoiden en Amia reikt het tot aan 

 de onderkaak, een toestand dien de Teleostiers alleen in 

 eene phase hunner ontwikkeling bezitten. In dit opzicht 

 staan deze Ganoiden dus phylogenetisch lager dan de Te- 

 leostiers. 



Het zoogenaamde accessore hyomandibulare van Polypterus 

 is geen eigenlijk deel van het visceraalskelet, zooals men 

 tot nu toe meende en zooals men uit zijn naam zou opma- 

 ken, maar een huidbeentje dat den achterhoek van het spuit- 

 gat begrenst. Het kan dus gevoegelijk den naam van spira- 

 culare (tertium) dragen. 



Het Hyoid 



bestaat bij de kraakbeenganoiden en Polypterus uit drie 

 stukken, die door bindweefsel verbonden zijn, nl. epi-, cerato- 

 en hypohyale; bij Lepidosteus en Amia is bovendien nog 

 een klein interhyale en misschien ook nog een (ongepaard) 

 basihyale aanwezig. Hier bezit het hyoid dus, evenals bij 

 Teleostiers, evenveel stukken als gewoonlijk een kieuwboog. 

 Het strekt zich evenals bij deze, van de onderste apophyse 

 van het hyomandibulare naar de rij der basalia uit. Van 



De Beenderen van het Kieuwdeksel 



komt het operculum algemeen voor. Het geleedt steeds met 

 een uitsteeksel van den achterrand van het hyomandibulare. 



