120 



bij eene groep van dieren ondergaan heeft, kan men langs 

 vergelijkend anatomischen weg eene reeks van vormen op- 

 stellen. Zekerheid echter dat de reeks, en vooral ook hare 

 richting, goed is, verkrijgt men niet, voor de (vergelijkende) 

 ontwikkelingsgeschiedenis een overeenkomstig resultaat heeft 

 opgeleverd. 



Volgens de waarnemingen van Parker bij embryo's van 

 zalmen, representeeren de roggen in hun tongbeenboog niet 

 een hoogeren, maar een lageren toestand dan de Teleostiers 

 en de richting -in de reeks is van de Teleostiers naar de 

 roggen juist tegengesteld aan die, zooals zij door Gegenbaur is 

 voorgesteld. In plaats van van beneden naar boven te rukken, 

 ligt het hyoïd van den zalm bij zijn eerste ontstaan aan de 

 basis van den schedel en rukt later langs den achterrand 

 van het hyomandibulare naar beneden (zie hierover § 5 blz. 

 53 en 54). De staaf waaruit bij den zalm de kaaksteel ont- 

 staat, reikt in een stadium der ontogenie evenals het hyoïd 

 van de schedelbasis tot aan het basihyale en bevat dus zoowel 

 een epi- als een ceratovisceraal element. 



Men zou dus geneigd zijn eiken staaf als een afzonderlijken 

 visceraalboog te beschouwen en aan te nemen, dat de kieuw 

 spleet tusschen beide niet meer tot ontwikkeling komt. Aan 

 een ontstaan van het symplecticum als een uitwas van den 

 „tongbeenboog" kan bij deze feiten moeielijk gedacht worden. 



Daar de „tongbeenboog" der Ganoiden in alle hoofdop- 

 zichten met dien der Teleostiers overeenkomt, moet men 

 voor beide eene gelijke wijze van ontstaan aannemen, zoolang 

 waarnemingen niet het tegendeel hebben geleerd. Het werk 

 van Salensky over de ontwikkelingsgeschiedenis van den steur, 

 was wegens den Russischen tekst, alleen wat de afbeeldingen 

 betreft gedeeltelijk toegankelijk. In een der vroegste stadiën 

 dat bij van het visceraalskelet afbeeldt (fig. 91 D.), schijnt 

 het hyoïd even ver naar boven te reiken als de top van den 

 eersten kieuwboog. 



