121 



Ook de ontwikkelingsgeschiedenis der roggen pleit tegen 

 de hypothese van Gegenbaur. A r olgens de waarnemingen van 

 Parker ligt ook hier het hyoïd bij zijn ontstaan, met zijn top 

 aan den schedel en het hyomandibulare ontstaat uit een 

 daar voor gelegen kraakbeenkern. 



Alleen bij haaien ontstaat volgens Parker het hyoïd als 

 de onderhelft van den tongbeenboog, doordat eene oorspron- 

 kelijke ongedeelde kraakbeenstaaf zich door eene dwarsche 

 wand in eene boven- en onderhelft deelt, die resp. hyoman- 

 dibulare en hyoïd voorstellen. 



Indien de onderzoekingen van Parker omtrent roggen en 

 Teleostiers juist zijn, is men over den aard van het hyoïd, 

 die door Gegenbaurs onderzoekingen scheen vastgesteld, weer 

 in 't onzekere. Bij de haaien is het wel niet twijfelachtig of 

 het representeert de onderhelft van een kieuwboog. Hiervoor 

 pleit zoowel de anatomie als de ontwikkelingsgeschiedenis. 

 Deze beiden schijnen echter bij de roggen, de Teleostiers en 

 Ganoiden tegen zulk eene opvatting gericht en ten voordeele 

 van de beschouwing, volgens welke het hyoïd een geheelen 

 kieuwboog representeert. Bij de roggen leert de anatomie, 

 dat het hyoïd in alle hoofdopzichten met een geheelen kieuw- 

 boog overeenkomt. Gegenbaur verklaart dit als een secundair 

 verschijnsel, tengevolge van het naar boven gerukt zijn tot 

 aan de schedelbasis. 



We hebben reeds vermeld dat, volgens de feiten uit de 

 ontogenie die Parker opgeeft, deze verklaring niet opgaat. 

 Bij de beenvisschen en de Ganoiden zijn in het hyoid steeds 

 meer stukken aanwezig dan in de onderhelft van een kieuw- 

 boog en zeer dikwijls is het aantal zijner deelen gelijk aan 

 dat wat het meest voorkomt bij een der voorste bogen, zoo- 

 dat men niet alleen in deze, maar ook in het hyoid een 

 hypo-, cerato-, epi- en pharyngo- (inter-) viscerale kan onder- 

 scheiden. Het bezwaar dat het hyoid niet tot aan de schedel- 

 basis reikt, geldt eveneens voor de achterste kieuwbogen. 



