Bovendien wordt het opgeheven, zooals we boven zagen, door 

 de feiten uit de ontwikkelingsgeschiedenis, die Parker 

 opgeeft. 



Parker schijnt de hypothese van Gegenbaur niet gekend 

 te hebben, anders zou het hem opgevallen zijn, dat zijn 

 onderzoekingen bij roggen en vooral bij den zalm er in 

 lijnrechte tegenspraak mee waren. Hij acht nog het hyoid 

 der Teleostiers en roggen homoloog met dat der haaien, hoe- 

 wel hij erkennen moet dat de homologie incompleet is. De 

 overlangsche splijting der oorspronkelijke kraakbeenstaaf, 

 waaruit zoowel de kaaksteel als het hyoid ontstaan, bij den 

 zalm, en de dwarsche bij de haaien, brengt hij met elkaar 

 in verband door de wijze van ontstaan van het hyoid bij de 

 roggen te beschouwen als 't gevolg van eene scheeve splij- 

 ting, hoewel deze volgens zijn eigen waarnemingen niet 

 plaats heeft, daar het hyoraandibulare zich uit een afzon- 

 derlijken kraakbeenkern ontwikkelt. Het is zeker eene ge- 

 waagde onderstelling dat eene dwarsche splijting van een 

 kieuwboog in eene overlangsche zou kunnen overgaan. In 

 de onderstelling dat men te doen heeft met twee kieuw- 

 bogen, die eerst versmolten zijn maar later zelfstandig wor- 

 den, is eene overlangsche splijting minder vreemd. Stöhr i) 

 heeft haar waargenomen en afgebeeld bij den derden en 

 vierden kieuwboog van Triton. Zulk een verschijnsel zal 

 zeker wel alleen bij rudimentaire bogen voorkomen, als 

 de tusschenliggende kieuwspleet geaborteerd is en in de 

 ontogenie niet meer herhaald wordt, maar ook het hyoid en 

 het hyomandibulare zijn in de functie van kieuwboog rudi- 

 mentair. Is de tongbeenboog bij roggen en Teleostiers uit 

 twee visceraalbogen samengesteld, dan kan het moeielijk 

 betwijfeld worden of hij is het ook bij de haaien. Om het 



1) P. Stöhr, l.c. 



