18 



veel sterkere mate, in staat zijn herinneringen op te wekken, is 

 duidelijk, en daarover zal ook wel niemand zieh verwunderen, maar 

 wèl treft het soms, waar zulks het gehoororgaan geldt. En toch 

 inderdaad, indien wij geen ooren bezaten, zouden onze gedachten 

 véél minder dikwijls naar 't verleden worden teruggeroepen, dan 

 zulks nù 't geval pleegt te zijn. Natuurlijk geldt dit speciaal voor 

 hen, die de ooren bijzonder veel gebruiken, of die met hun gehoor- 

 orgaan opzettelijk zeer veel trachten waar te nemen, dus bijv. 

 niet alleen voor musici en schildwachten, maar ook bij uitstek 

 voor ornithologen. 



„Den vogel kent men aan zijn veêren", en in vele gevallen haast 

 nog beter aan zijn zang, maar deze zang is het, die ons dikwijls 

 niet rechtstreeks den bijbehoorenden zanger voor den geest roept, 

 doch wel het tijdstip, waarop, of de plaats, waar« wij hetzelfde 

 geluid vroeger reeds vernamen. Zoo was het eens in de nabijheid 

 van het Sumatraansche kustplaatsje Ajer-Bangis, dat mij van uit 

 eene op körten afstand gelegen kleine Kampong een vogelgeluid in 

 de ooren klonk, 't welk mij onmiddellijk herinnerde aan eene be- 

 paalde plek in de omgeving van Paramaribo. Op die plek was het, 

 dat ik eene zelfde mélodie ruim twee jaren van te voren ook gehoord 

 had, maar hoe ik ook peinsde, de identiteit van den zanger wilde 

 mij niet meer te binnen schieten. Nog steeds ben ik daar niet 

 achter kunnen komen, en evenmin achter den naam van den Oost- 

 Indiër, doordat de kampong, waarin deze zieh opbield, te ver zij- 

 waarts van mijn marschweg in de sawah's als 't ware verzonken 

 lag, dan om er onderzoekend op af te kunnen gaan. 



Ook het schorre gekras van den wielewaal riep eens verre reis- 

 herinneringen in mijn geheugen terug. Het klonk onverwachts in 

 de Domburgsche manteling, en ik was nog niet aan dergelijke voor- 

 jaarsgeluiden gewend. Hoe hadden wij het vroeger niet dagelijks 

 vernomen in de oerwouden van Simaloer, en wat duurde het nu 

 toch nog betrekkelijk lang, vöördat ik bij mijzelf uitriep: „o, ja, 

 natuurlijk, 't is de boeroeng kepodang!" 



Een nog frappanter geval deed zieh vöör in October op den 

 Duinbeekschen weg bij Oost-Kapelle. Op een morgen liep ik n. 1. 

 onhoorbaar längs 't modderige fletspaadje, en toen ik plotseling op 

 de straatsteenen stapte, word er van uit een met riet begroeid 

 slootje een soort duo aangeheven, dat allengs in intensiteit vermin- 

 derde en langzaam uitstierf. Blijkbaar was het een alarm, dat er 

 geblazen word, maar wie eraan debet was, scheen mij vooralsnog 



