19 



een raadsel. In Indie evenwel is zoo iets heel gewoon, en daar werd 

 ik dan ook onmiddellijk aan herinnerd. Er leeft daar n. 1. een soort 

 waterhoen {Amaurornis plioenicurus)^ dat zeer veelvuldig vöorkomt, 

 zelfs in landstreken of op eilanden (zooals Simaloer), waar het echte 

 waterhoen {Gallinula orientalis) ontbreekt, en aldaar op bijna alle 

 vochtige plaatsen wordt aangetroffen, zoowel in de boven- als in 

 de benedenlanden. In Padang zag ik 't dier reeds den dag mijner 

 aankomst op 't erf van 't Oranje-hôtel. Het is dofzwart van kleur, 

 met witte keel en borst en een weinig roestbruin aan de onder- 

 zijde van den staart. Dozen vogel, die zieh meestal in ruigten 

 ophoudt, maar ook veel op de open sawah's komt, heb ik nooit 

 zien zwemmen, en 'k geloof ook niet, dat hij zulks ooit doet. Wei 

 vliegt hij een enkele maal, en zelfs kwam er eens 's avonds bij 

 ons een binnengevlogen, door 't lamplicht blijkbaar van de wijs 

 gebracht. De haan is forscher gebouwd dan 't wijfje en de dons- 

 jongen zijn, zooals die van onze waterhoenders, geheel zwart, doch 

 vindt men ze heel zelden, evenals de eieren, die roodbruin gemar- 

 merd zijn, en waarschijnlijk geen groote legsels vormen. In een 

 pandanenboschje in de Padangsche bovenlanden vond ik eens een 

 aantal ledige nesten bij een, weUicht tendeele ook aan Gall, orientalis 

 toebehoorende. De broedtijd zelve scheen toen voorbij te zijn ; 't was 

 in December. Op Simaloer bestaat er eene niet onaardige fabel, 

 waarvan deze vogel het onderwerp is, en die haar ontstaan te 

 danken heeft aan den loktoon: „Koa-a, koa-a-a", welke klanken in 

 de Zuid-Simaloereesche taal beteekenen : „kom toch naar beneden !" 

 Amaurornis zou n. 1. vroeger twee mooie, lange staartveêren hebben 

 gehad en 't was in dièn tijd, dat de zwarte drongo (Buchanga), die 

 toenmaals geen versierselen had, eens op een goeden dag naar 

 onze koa in 't moeras vloog, met 't dringend verzoek, de beide 

 lange staartveêren voor 'n feestelijke gelegenheid tijdelijk te mögen 

 leenen. 't Verzoek werd ingewilligd, maar de drongo, trotsch op de 

 verkregen sieraden, vloog ermee 't oerwoud in, als gevolg waarvan 

 ons bedrogen waterhoen nu nog steeds jammert om zijne ontroofde 

 veêren, en, in de meening, dat de drongo alleen maar vergeten 

 heeft ze terug te geven, nog dagelijks roept: „kom toch naar omlaag !" 

 Het eigenaardigste van den vogel is evenwel, dat hij zieh voor- 

 namelijk dàn alleen laat hooren, wanneer hij een plotseling geluid 

 verneemt. Zoo zuUen bijv. de koa's, die onopgemerkt in een moerasje 

 zitten, gelijktijdig een luid concert aanheffen, wanneer men een geweer 

 afschiet, of wanneer een voorbijganger onverwachts op een houten 



