41 



Schlegel, die zieh onludig hield met de Studie van iiitgestorven 

 vogels '), zag blijkbaar in het flguurtje en in de beschrijving van 

 Leguat 1708 een ralachtigen vogel {Rallidae). Hij laat dan de Ral- 

 lidae de revue passeeren, en komt tot de slotsom: het moet een 

 verwant zijn van het Waterhoentje (Gallinula). 



ledereen kan hem in zijn betoog volgen, en ik meen, dat zijn 

 idee vrij wel algemeen aangenomen is. Dat is het gevolg hiervan, 

 dat Sohlegel, die in „Le Géant" een Ral zag, bij de repro- 

 ductie van Legüat's flguurtje, het neusgat en de staart ervan zöo 

 veranderde, dat iedereen hem gelijk moet geven! 



Volgen wij nu eens Schlegel in zijn betoog, waarbij wij wel 

 moeten bedenken, dat hij alleen afging op Legüat's beschrijving en af- 

 beelding; andere bronnen, bijv. die van Collaert, ken de hij 

 ni et. Opzettelijk laten wij nu alle gedeelten weg, die niets met 

 deze onze beschouwingen te maken hebben. 



(p. 126): „Hamel, 1848, houdt hem voor een struisachtigen 



„vogel Onze redenen waarom deze meening geheel onjuist is, 



„zijn de volgende: 1°. omdat de Géant van Leguat een volkomen 

 „staart heeft met pennen en onderste dekvederen, die tot aan zijn 

 „einde reiken, en dat deze staart opgerigt gedragen wordt, hetgeen 

 „alles nimmer bij de struisachtige vogels gevonden wordt". — Deze 

 bewering is ten deele onjuist; met den besten wil van de wereld 

 kan men uit het flguurtje van Leguat geen onderstaartdekveeren 

 ontdekken. 



(p. 128): „Wat ons betreft, zoô aarzelen wij geen oogenblik, dezen 

 „Géant van Leguat voor een Waterhoen te verklaren, en wel om 

 „de volgende redenen: 1°. heeft deze vogel den habitus der water- 

 „hoenderen in zulk eenen graad, dat een ieder, die een weinig 

 „oefening in het herkennen der diervormen heeft, hem daarvoor 

 „zal houden". — Gedeeltelijk onjuist; want geen waterhoen heeft 

 zulke hooge pooten, zoo'n langen hals, zoo'n kipstaart met zoo 

 vêle, langé en stijve pennen. De vogel lijkt bovendien meer op 

 een ooievaar. 



„2°. pleiten hiervoor de buitengewoon lange teenen" ; — juist. 



„3°. is de vorm van den staart met de tot aan zijn einde rei- 

 „kende onderste dekvederen en zijn opgerigte houding volmaakt 

 „als bij de waterhoenderen". — De dakvormige staart gelijkt op 



4) In de jarea 1854, 1854, 1858, 1858, 1866, 1873 versehenen daarover zeer 

 gewaardeerde opstellen van zijn hand. 



