42 



dien van een kip; een waterlioen heoft een körten platten staart, 

 dien hij alleen onder het loopen telkens omhoog wipt, niet bij het 

 stilstaan; geen spoor van onderstaartdekveeren is te ontdekken; 

 wèl zijn, evenals bij liet waterhoen, de middelste stuurpennen de 

 längste, maar alle stuurpennen zijn bij den Géant te lang voor een 

 waterhoen ! 



„4°. toont de teekening van Leciuat duidelijk, dat de boven- 

 „snavel in eene soort van afgeronde plaat verlengd was. die zieh 

 „over het voorhoofd en over de oogen uitstrekte : geheel op dezelfde 

 „wijze, zooals wij, die bij de meer eigenlijke waterhoenderen, te 

 „weten Gallinula, Porphyrie en Fulica waarnemen". — Neen; de 

 teekening in Leguat vertoont niet zoo'n plaat, Aan de rechter 

 kophelft zijn wel eenige overlangsche streepjes geteekend, maar er 

 is geen kwestie van eene scherpbegrensde kol, zooals de genoemde 

 vogels dragen. Een eindje verder achterwaarts zijn eenige streepjes 

 geteekend, die aan een kuifje doen denken; waarom vermeldt 

 Schlegel dit kuifje niet? Achter het oog is een reeks vertikale 

 streepjes aangebracht, die op omgekrulde veertjes gelijken; waarom 

 die niet herdacht, noch op het „ontwerp" herhaald? 

 . „5°. zijn ook de uitdrukkingen van Leguat „gibier" en „asses 

 „bon" van toepassing op de waterhoenderen", — Dit is een kwestie 

 van smaak; dezelfde uitdrukkingen zijn ook van toepassing op 

 meeuwen, kraaien, papagaaien, enz. 



Hij gaat nu na, aan welke soort de vogel het meest verwant is, 

 en komt tot de slotsom (p. 129): „Daar nu de teekening van onzen 

 „vogel langwerpigo neusgaten vertoont, en ook zijn snavel, voor 

 „zoo ver men zijnen vorm op de afbeelding, waar hij grootendeels 

 „van boven gezien voorgesteld is, minder hoog schijnt geweest te 

 „zijn dan bij de Porphyrio's; daar eindelijk ook zijne kleur ') zeer 

 „afwijkend is van die der Porphyrio's, zoo meenen wij hem lot het 

 „geslacht Gallinula te moeten brengen". — Neen; want in de tee- 

 kening zijn de neusgaten zeer klein, bijna rond en aan den snavel- 

 wortel gelegen; de snavel wordt als plat beschreven; ook de 

 figuur vertoont een platten snavel, achter breeder dan vôôr, aldaar 

 eenigszins afgerond. En wat de kleur betreft, Gallinula' a zijn even- 

 min wit als Porphyrio'^l 



Dan gaat hij (p. 129) „nog onderzoeken, voor hoever de juiste verhou- 



•1) Geheel wit; zie p. 38. — 0. — 



