44 . ■ 



„een beter begrip van dat dier möge verkrijgen; vooral daar Leguat 

 „den staart, waarschijnlijk oni hem beter te doen voorkomen, ook 

 „in profiel, en niet, zooals de overige deelen, half of drie vierde van 

 „voren heeft geteekend" ')• 



Schlegel heeft den Géant van Leguat blijkbaar voor een Ral 

 aangezien en, eenmaal met die idée fixe behept, was hij blind voor 

 het tal van fijne bizonderheden, die tegen de Rallide-natuur spreken. 

 Eenmaal aangenomen, dat het een Waterhoen meet zijn, spreekt 



het vanzelf, dat hij verklaart (p. 131): „Men zoude hem kunnen 



„beschouwen als den kraanvorm onder de waterhoenderen verte- 

 „genwoordigende". — Zoologisch valt hiertegen niets te zeggen. 



(p. 134). Hier wordt, in een zin over den Dodo, voor het eerst 

 hot woord Reuzenwaterhoen gebriiikt. 



Over Schlegel's ontwerp (zie fig, 3) verstout ik mij oenige op- 

 merkingen ten beste te geven. De vogel heeft een groote voorhoofd- 

 plaat of kol, die aan die van Parra doet denken. Leguat heeft 

 zoo'n kol noch beschreven, noch afgobeeld. — Het nousgat is zeer 

 lang en spleetvormig, conform hetgeen Schlegel in de fignur van 

 Leguat meende te zien. Voor zoover ik weet, heeft echter geen 

 enkel „Waterhoen" zoo'n lang neusgat, noch een, zöö dicht bij den 

 snavelwortel. ^ De hals is zeer dun geteekend, à la üamingo, 

 tei'wijl noch Leguat's teekening, noch zijne boschrijving erop 

 wijzen, dat hij zöö dun was. — • De grenzen van den voor- en 

 benedenrand van den vleugel-in-rust zijn aller wonderlijkst geteekend, 

 zoodat het moeilijk valt, eruit wijs te worden; zijn lengte is echter 

 goed. — De staart is uiterst kort en van onderen door een 

 küssen van vast-aanliggende dekveeren bedekt,terwijl Leguat's figuur 

 een fiinken kipstaart vertoont zonder onderste dekveeren. — De 

 hiel van den opgetrokken poot is achter het achterdeel van den 

 romp verscholen; indien echter een vogel met ziilke hooge pooten 

 op één poot Staat, en den anderen poot onder zieh dubbelvouwt, dan 

 vormen het benedenbeen en de loop tezamen een liggende V ( <:^ ), 

 waarvan de punt (de hiel), zelfs al gaat daarbij de knie een weinig 

 naar voren, ongeveer ter hoogte van de staartpunt komt. Datkimnen 

 wij bij flamingo's waarnemen, bij wie de hiel dan zelfs ver achter 

 de staartpunt reikt. — Vermoedelijk waren de teenen nog langer, 

 dan de Leidsche hoogleeraar ze teekende; Leguat noemt ze „fort 



1) Niet Leguat, maar Collaert, docli dit was Schlegel. onbekend. — 0. 



