92 



lokroep maken op mij steeds den indruk alsof zij door twee ver- 

 schillende vogels worden voortgebracht, dus het tweede gedeelte 

 als autwoord op het eerste; telkens troft mij dit weer; misschieii 

 vindt dit wel zijn oorzaak in de rust en het groote interval tusschen 

 de beide gedeelten. 



Meppel, 21 September 1917. 



Mededeelingen betreffende Nederlandsche broedvogels 



DOOR 



TJEERD DE VRIES Gzn. 



De çumstige invloed iKin het koude en siechte voorjaar van, 1917 

 op de broedresidtaten onzer weidevogels. 



Een, oppervlakkig beschouwd, ietwat paradoxale titel, waaraan 

 echter — bij nader inzien — niets tegenstrijdigs is. 



Reeds de oude Romeinen wisten het kievitsei naar waarde te 

 schatten en nog steeds geldt vanellns als de producent der lekkerste 

 (en duurste !) eieren. 



Uit de typische beschrijving van de gedragingen van den vogel, 

 als hij zijn nest en eieren in gevaar waant, in de, door Jakob van 

 Maerlant, — plusminus 1270 — in het Diets vertaalde „Naturen 

 Bloeme", mag worden àfgeleid, dat, door onze voorouders, al voor 

 ongeveer zeven eeuwen de sport werd beoefend, die thans nog, vooral 

 in Friesland, geliefd is, n. 1. „Ljeap-aei-siikje". 



Geen vogel neemt in het leven der Friezen een grootere plaats 

 in dan de Ljeap. En dat de belangstelling, waarin het dier zieh 

 van de zijde der menschen mag verbeugen (?), in Friesland grooter 

 is dan in het overige deel van Nederland, blijkt voldoende uit het 

 feit, dat — tegenover twee volksnamen in de andere 10 provincies 

 (Kiefte in Overijsel, Kieft in Drenthej — het beest er in mijn ge- 

 boorteland een heele série namen op na houdt : Ljeap, Ljip (in de 

 laagveenstreken), Leep (op de klei in het Noorden en Westen), Liep 

 (in den Zuidwesthoek), Kiwyt (in de steden en op Schiermonnikoog), 

 Kiëviët (in de Stellingwervenj. Het cf heet: Hij, ald-hij, hijke en 

 doffert; het 9^ Ljipke, lipke, douke, si] of sijke (^n jok of jokje. AI 



