104 



De geheele onderkant was zuiver wit, ook de staart behalve een 

 zwarte zoom aan het eind en het mooiste van al was dat de staart 

 zeer duidelijk, hoewel niet diep, gevorkt was. De pooten, van achter- 

 teen voorzien, waren bleekgrijs; ze leken me verder voor een meeuw 

 tamelijk kort en vrij zwak. De vorm van het dier zelf was kort, 

 ietwat gedrongen, maar in de vlucht was liet slank. In de vlucht 

 lierinnerde het iets aan een stern ; ik denk dat de vorkstaart hier ook 

 toe bijdroeg, al was dien op een afstand niet te zien. Het oog leek 

 me zwart, maar misschien was dit wel door het afsteken tegen het wit. 

 In makheid overtrof hij de dwergmeew nog verre: één keer naderde 

 ik hem zoo dicht, dat ik hem met mijn stok een slag zou hebben 

 kunneri geven; toen vloog hij tegen wind op en vlak längs mijn gezicht. 



Soms ging hij zieh op zijn gemak poetsen, maar meest zat hij, 

 kop in den wind en keek stil voor zieh. Toen ik hem te erg lastig 

 viel, ging hij bij de andere meeuwen zitten en ten slotte vloog hij 

 met hen op en hij alleen hoog door de lucht met den wind mee, 

 ver weg, het nooi'den in." 



Aangaande de beide vooi'werpen, die de Heer Verwey den 9ilen 

 October zag, meldde hij mij nog: 



„De vleugels zijn langer en smaller dan die der andere soorten, 

 uitgezonderd L. ininutus^ waarmee hij in de sierlijkheid bij het vliegen 

 ongeveer gelijk zal staan Hij herinnert daardoor sterk aan sterns; 

 bovendien wordt de staart voortdurend in- en uitgeklapt bij het dalen 

 of Zwenken en terwijl ik verleden keer schreef dat de vork onder 

 het vliegen eigenlijk niet te zien was, blijk ik me daarin te hebben 

 vergist, want hij was zeer duidelijk waarneembaar, vooral doordat 

 de achterste donkerbruine band zoo mooi tegen het wit afstak. Maar 

 het allereerst was hij toch altijd, zelfs al in de verte te onderscheiden 

 door de zwart-witte vleugels. De bruine rug en blauwgrijze boven- 

 kop en nek waren dichterbij nog voltooiingskenmerken. Evenals de 

 dwergmeeuwen verschilt hij in de vlucht van de zeezwaluwen door- 

 dat hij nooit rukt, al overtreffen minutus en hij in slankheid de 

 andere meeuwen duidelijk. 



De exemplaren waren beide precies eender geteekend als het voor- 

 werp van 7 October. Hun voedsel zochten ze als L. minutus en 

 stormvogel (Procellaria leiicorrhoa) ; ze volgden de golven, maar ver- 

 hieven zieh meer in de lucht, bidden soms boven de zandvlakten 

 met water, waarvan de golven zieh terugtrokken, streken daar ook 

 wel neer om iets te eten. 



Een paar maal streken ze neer op het water en vlogen ze op voor 



