(558) [4] 



cuin eiusdem aetatis sive Provinciae iiiventoribu.s sive Ger- 

 maniae recitatoribus, nulla tandem similitudo esse potest. 

 Fuerunt sane — quis enim lectis iis quae tam acute disse- 

 ruisti iam negabit ? — qui antiquitus Roraae et in convi- 

 viis et in ludis et alibi niaiorum res gestas versibus tra- 

 derent, et suis carminibus partirò lyricis, partirei epicis Ro- 

 manorum poesi etiam ante Graecorum imitationein initium 

 darent. Carmentes hos dixerunt veteres illi, uti Servius 

 (ad Aen, Vili. 336) auctor est. Cum vero eorum carmina 

 rudiora fuet'int quain ut ad artem quandam spectare vide- 

 rentur — nam de « poetica arte » Cato loquitur non de 

 carminibus tantum — nullam de iis neque in Catonis, ut 

 est apud Gellium, neque in Festi verbis, sermonem esse, 

 omnibus iam, ut spero, perspicuum erit. 



Quod si Tibi, doctissime vir, res non ita esse videbi- 

 tur, fore tamen ut haec haud iniquo animo acciperes spem 

 habui. Volui enim non tantum summae existimationis quam 

 de Te habeo verum in his publicis commentariis testimo- 

 nium praebere, sed etiara, cum me novissime ne haec lati- 

 narum litterarum studia, aliorum studiorum causa, negli- 

 gerem hortatus esses, Tua benevolentia quanti mi hi esset 

 estendere, et novum, qualiscumque erit, in iis studiis quae 

 Tua potius quam mea dicenda sunt, fructum offerre. — 

 Fac ut valeas et mei sis memor. 



Scrib. Vicetiae mense Aprili anno MDCCCXCVJ. 



