[26] (887) 



ad Egidium cardinalem Gabriel Venetus Augustinìanorum 

 Eremitarum Magister (*). Non vereor, quin Egidius tibi illum 

 vel ad legendum, vel ad describendum sit commodaturus. 

 Tu tamen si malueris hic illum describi tibique mitti, facies 

 ut sciam. Dabo confestim operam, ut tibi mos geratur. Cae- 

 terum, quod mutuae nostrae benevolentiae, quodque meo in 

 te quidem summo perque veteri amore te multum confidere 

 humanissime scribis, est mihi gratum, ita sane ut nihil possit 

 esse gratius. Ea enim amplitudo tua est, claritas, dignitas, 

 ut magni etiam reges tuam exoptent benevolentiam, seseque 

 amari abs te sibi pulchrum atque honestum putent. Volo autem 

 te piane scire, nihil tam esse in tuo aere, quam meipsum. 

 Id cum tuis plurimis maximisque virtutibus debeo, tum vo- 

 luntate quadam mea propensa atque mirifica ad te colendum 

 atque amandum trahor, animique mei iudicio iam inde ab 

 ineunte aetate tua constituto, cum te puerum optimis artibus 

 deditum nihil omnino nisi bona studia bonosque mores co- 

 gitare atque colere viderem ; quod quidem homines optimi 

 multorum annorum spatio confirmati vix aegreque faciunt. 

 Itaque redeo ad illud, ut siquid porro est nunc, aut erit 

 ullo tempore in quo tibi esse usui studium, cura, diligentia, 

 labor etiam meus possit, ne gravere de eo me certiorem fa- 

 cere. Non Venetae quidem historiae institutio suscepta iam a 

 nobis, quam commemoras, non ulla certe res me impediet, 

 quin mandata omnia exhauriam atque perficiam tua. In quo 

 illud erit iocundissimum, quod existimabo amari me abs te, si 

 quid oneris imposueris, eoque magis quod id proclivius, quove 

 crebrius feceris. Flavium salvere iubeo. Vale; tertio idus Sept. 

 MDXXXI. Patavii. Bembus. 



(l) È quel Gabriele Avolta, Generale degli Agostiniani, di cui 

 tratta il documento n. 7. 



