11 



De oude vogels met de sterk veiiengde middelste pennen hadden 

 voor mij in de vlucht het meest van roofvogels. Het verhoudings- 

 gewijs talrijk optreden van één jaar oude vogels (vgl. ook onder 

 Sula!) is stellig daaraan toe te schrijven, dat deze in hun eerste 

 jaar niet broeden en een zwervend leven lijden (vgl. Hantzsch, Bei- 

 trag zur Kenntnis der Vogelwelt Islands, pag. 132), een feit dus, te 

 vergelijken met het voorkomen van niet-geslachtsrijpe vogels längs 

 onze stranden in Juni, en vooral bekend van Meeuwen en Stelt- 

 loopers. Het kleed van die één jaar oude vogels varieerde zeer 

 sterk (ook aan huidenmateriaal na to gaan); sommige hadden een 

 staart met tot omstreeks 5 cm. verlengde middelste pennen, andere 

 hadden deze slechts 1 tot 2 cm. verlengd; er waren er met nog 

 slechts zwak gebande borst en buik, maar ook vogels met de heele 

 onderzij sterk geband en den nekring bruin doorsprenkeld. Bovendien 

 was ik er in hun ruitijd, waarop de witte vlekken op de vleugels 

 wezen, ontstaan door het bloot komen van onderliggende veeren 

 na uitvallen van de daarboven liggende ')• 



Hoewel het op zichzelf dus niets bijzonders is dat deze één jaar 

 oude en oudere vogels zoo algemeen waren, zou ik er toch de 

 aandacht op willen vestigen dat wij in September bij Noordwijk 

 gewend zijn slechts jongen '-) te zien en tweedejaars-vogels maar 

 nooit „oude". Mochten latere waarnemingen doen zien dat deze 

 verschillen regel zijn, dan zou men daaruit misschien mögen be- 

 sluiten dat de jongen ongaarne de nabijheid der kust kwijt raken 

 en dat alleen de oudere zieh op volle zee wagen (zie Lowe, Our 

 Common Seabirds, noot pag. 10). 



Wat waren die Jagers verrukkelijke dieren! Stel u een rüstige 

 zonsopkomst voor met heiige lucht en diep-grijsgroen water. Het is 

 doodstil, alleen in de verte fluiten twee trawlers elkaar een ver- 

 klinkend goeden morgen toe en dichterbij lawaait een crew met ge- 



zijn van de „één jaar oude" vogels die ik voor het gemak in dit opstel 

 één jaar oud blijf noemen, al zi^jn ze dat dan misschien niet. 



1) Niet te verwarren dus met de vlek aan het eind der groote slagpen- 

 delcveeren ! 



2) In „Ardea" IX, pag. 30 schreven we: „als zeker waargenomen meenen 

 we alleen 2 oude vogels te mögen opgeven". Waarschijnlijk heb ik me zelfs 

 hier, hoe voorzichtig de zin overigens ook gesteld is, vergist en vogeis van 

 één jaar oud — die van de lichte phase waarschynlijk, met reeds niet- 

 düorsprenkelden halsring — voor oude vogels gehenden. 



