15 



Puffinus griseus nam ik op 13 September waar, toen zieh 's mor- 

 gens een tijdlang een voorwerp in de buurt van het schip ophield. 

 Behalve de bruin- tot grijsachtig getinte kin en keel, was het dier 

 geheel donker-zwartbruin. De vogel lag vrij hoog op het water 

 en herinnerde door zijn langen hals ietwat aan oen duif; elk oogen- 

 blik, altijd heel onverwachts, schoot de slanke snavel snel vooruit 

 en hapte lets van de wateroppervlakte af. In de vlucht toonden 

 de vleugels lang en smal, ze stonden min of meer sikkelvormig en 

 werden snel bewogen en dan weer vrij lang stilgebouden. 



Fulmarus glacialis was tot en met 28 dagelijks in zeer enkele 

 voorwerpon te zien, tegen wind in längs ons wegscherend boven 

 een vrij bewogen zee; van 29 Augustus tot en met 3 September 

 geen enkel voorwerp gezien; op 4, bij oploopende zee, voor het 

 eerst weer enkelingen; van 5 tot en met 18 dan zeer algemoen, 

 aanvankelijk enkel langsjagend tegen wind in, doch tijdens het 

 verrukkelijk weer van 8 en 9 aldoor bij ons blijvend en azend 

 op onzen afval; van 14 tot en met 19 weer geen enkele vogel 

 gezien en eerst op 20 en volgende dagen genoten we hun gezel- 

 schap weer. 



Ik geloof dat ik enkele jongen waargenomen heb onder vele oude; 

 herinner me deze observaties slechts vaag, doch vind onder 8 Sep- 

 tember aangeteekend, dat ik dien dag twee zekere jongen zag, het 

 eene geheel grijswit met de bruine bewolking van het jeugdkleed, 

 het andere blauwgrauw met de bruine bewolking. Daar ik in den 

 beginne misschien vogels van de donkere phase voor jongen heb 

 gehouden, laat ik de overige aanteekeningen weg. Dergelijke vogels 

 van de donkere phase zag ik maar een paar keer, bewust zeker 

 eigenlijk alleen op 11 September, toen ik 's avonds onder acht 

 vogels achter het schip één grijsgebuikte waarnam. Eigenaardig was 

 dat dit dier opviel door den lichten indruk, dien het maakte: de 

 bovenzi] steekt tegen de grijze onderzij lang niet zoo af als bij 

 voorwerpen waar bij de onderzij wit is. 



Wat brachten die plompe dieren een afleiding ! Dom en toch 

 gochem scheerden ze de lange stormdagen been en weer achter 

 onzen achtersteven of vlogen ze längs het schip op, al maar loerend 

 en zoekend naar afval. En als er dan visch werd schoongemaakt, 

 wat Melden ze van schelvischlever en wijtingkinnetjes! Ik zie nog 

 dien wachtdoenden matroos, die me had willen verrassen bij het op- 

 staan: tien vogels tegelijk om zijn aasje en elk oogenblik het kin- 

 netje er afgegeten, maar gelukkig kreeg hij ze niet! Daarbij die 



