(laarentegen een typisch door een biuinon band nog geaccentueerd 

 „lokwit" op den stuit vertoonen, wat niet zonder biologiyche betee- 

 kenis kan blijken te zijn inzake het bijeenblijven der vogels. 



Correspondeorend met dit uiterlijk verschijnsel wenden de ver- 

 ontruste kieviten, plotseling doodstil staande, ons hun gecamou- 

 fleerde front toe, om bij vlucht evenzeer instinctmatig elkaar met 

 hun stuitwit den koers te wijzen. Slaan we van dichtebij een niet 

 al te wantrouwenden vogel bij zijn wormenjacht gade, dan zien 

 we hot dier telkens met eenige vlugge trippelpasjes vooruitschieten 

 en terstond doodstil mot voorovergebogen kop en vooruitgezetten 

 poot „post vatten", waarbij het dier dan met (wegens den betrek- 

 kelijk grooten inter-orbitaal afstand) scheefgehouden kop met een 

 zekere spanning den grond fixeert, en zieh aanstelt als stond het 

 te luisteren. Ook de beste prismakijker laat ons nu verder in den 

 steek. Alleen nemen we na enkele oogenblikken waar hoe de plots 

 toeschietende „kieft" een pier uit den grond heeft gehaald, nog 

 eer we er verdacht op waren. Wat beteekent dit wachten en 

 flxeeren; lag de pier er al, en moest de vogel zieh eerst even van 

 wat ook vergewissen, alvorens toe te schieten? Of wachtte het dier 

 bij een ontdekte wormgang wellicht af tot een daarin weggeslipte 

 hem ontsnapte pier terug komt? 



Inderdaad laat herhaald waarnemen ons er toe besluiten aan te 

 nemen dat de vogel bij wormgaten een afwachtende bonding aan- 

 neemt. Maar er is nog meer! Want wat alweer met den besten 

 veldkijker in 't gras niet of zeer moeilijk gezien en gecontroleerd 

 kan worden, is 't volgend gebeuren, dat zoowel door mij als door 

 Steenhuizen — onafhankelijk van elkaar en zonder dat we elkaar 

 dus suggereeren of beïnvloeden konden — in „Artis" bij herhaling 

 kon worden waargenomen en door Dr. Kerbert bovendien nog 

 weer gecontroleerd. De in afwachtende, of luisterende bonding den 

 grond fixeerende kievit voertmet den vooruitgezetten poot 

 een, in „Artis" van vlak bij nauwelijks waarneembare, 

 t rillende beweging uit! Die op den grond overgedragen tril- 

 ling schijnt — op de wijze van het spa-schudden der wormenzoe- 

 kers — een worm den grond uit te jagen. 



De kievit „trilt" zijn worm den grond uit! Instinctief of uit erva- 

 ring? Aangezien de bovenbeschreven handeling niet bij enkele kie- 

 viten, maar bij alle gezien kan worden, schijnt het mij toe, dat 

 hier om te beginnen wel sprake zal mögen zijn van een instinc- 

 tieven aanleg, die, aanvankelijk doelloos en absoluut onwillekeurig 



