30 



aan 't opkomen is, zoodat de bovensto zandlaag met zeewaler ge- 

 drenkt is — de kans, dat de vogel deze wormen zoodoende uit 

 hun gang drijft. Wij zagen onze „Artis"-zilvermeeuwen dezelfde 

 handeling nu en dan op oen dichtbegrooid grasveld verrichten bij 

 vochtig weder. Wekte 'tnatte gras hier herinnering aan 'tnatte strand? 



Eon zelfde beweging is ons van Tadorna tadorna (L.) — de borg- 

 eend — bekend, terwijl de Heer F. E. Blaauw mij meedeelde iets 

 dergelijks bij zijn Australische bergeenden [Tadorna tadornoides Sclat.) 

 te hebben waargenomen. 



Hoe 't Staat met de merkwaardige handehngen, die tijdens do 

 broedverzorging optreden, het zoo wonder doelmatige „simuleeren" 



— dat natuurlijk een instinctmatig en geen doelbewust simuleeren 

 is — alsook met de nolens-volens geuite „taal" en het „waarschu- 

 wen" der kieviten, möge tot later bewaard blijven. 



Alleen zij mij vergund in 't voorbijgaan nog te wijzen op het 

 karakteristiek „kopknikken", dat een typisch plu vierengebaarschijnt 

 te zijn, waarvan de biologische beteekenis nog absoluut in 't dui- 

 ster ligt, zoo mede op 't feit, dat kieviten na een regenbuitje in 

 't natte gras dezelfde „badbewegingen" maken als stonden ze in 

 een ondiep kreekje te plassen. 



Door mij grootgebrachte (naaktgeboren!), thans nog in het Vogel- 

 huis levende nest-jongen van Dendrocopus ynajor (L.) begonnen, toen 

 ze nog niet ten voile hun vederkleed hadden, reeds in 't nest 



— en wel op elkaars koppen en lichamen! — het bekende spech- 

 tengehamer. 



Dit werd — als ze niet rustten — later ook voortdurend uitge- 

 oefend tegen mijn schouders en hoofd, de tuinschutting, boomtakken 

 enz. Door „trial and error" werd ook hier door het blijkbaar louter 

 instinctief handelende jonge dier de „beteekenis" geleerd, welke 

 zijn instinctmatig er op los hameren krijgen kan op de schors van 

 insectenlarven bevattende boomen. 



Daar treden wellicht bovendien dan nog andere embiontische 

 associaties op, b.v. het inprenten van een hollen klank der onder- 

 mijnde schors, of van een eigenaardig knaaggeluid der schors-kever- 

 larven, die meehelpen om den aanvankelijk instinctieven aanleg in 

 de goede, succès opleverende banen te leiden. Het vliegen leerden 

 zij ook „uit zieh zelf", toen de tijd daarvoor gekomen was. Hun 

 ouders waren ze kwijt en ik heb ze nimmer „voorgevlogen" of 

 „aangemoedigd", zooals de ouders dit heeten te doen. 



Van Orioliis galbula Temm. ontving „Artis" 2 Juli 1918 drie nest- 



