35 



zieh tig de beide pooten te grijpen cn den vogel dan langzaam op 

 te tillen. Dit alles liet de roerdomp — die als onder „psychische 

 narcose" in zijn weerhouding bleef volharden — geheuren, zoodat 

 ik het dier voorzichtig voor mij uitdragen en vertoonen kon, om 

 het daarna weer even voorzichtig neer te zetten. Van een in toe- 

 stand van „katalepsie" verkeeren, gelijk dit bij de bekende proef 

 met de eenigen tijd „los- vast" op een tafelvlak neergedrukte ot 

 vastgehouden kip het geval is, kan hierbij geen sprake zijn; de 

 roerdomp is voortdurend „bij zijn positieven", valt soms plotseling 

 uit bij een bruuske beweging, loopt ook terstond weg als hij zieh 

 weer op den vasten en veiligen grond voelt. 



Sehnt- en weerhouding waren hier dus op den duur, d. w. z. na 

 een achttal onontkoombare overweldigingen gevolgd door een zeer 

 voorziehtige, als 't ware psychische narcose bewerkende behande- 

 ling van mijn kant, t. m. opzichte nagenoeg totaal geremd; een 

 merkwaardige gewoontevorming die zoogezegd alleen mijn persoon 

 betrof. Jegens den zijn terrein betredenden oppasser, zoowel als 

 jegens een volkomen vreemde toch bleef de ten mijnen opzichte 

 hier nu niet door „trial-and-error", maar door de macht van 't on- 

 vermijdelijke — door schade of schände wijs geworden of liever tot 

 zijn gewijzigd doen-en-laten gebrachte roerdomp bij zijn instinct 

 volharden. Zoodra ik mij echter als „Dritte-ini-Bunde" vertoonde, 

 sprak weer de aan mij opgedane ervaring, ook nadat ik den vogel 

 nagenoeg een half jaar met rust had gelaten. 



Merkwaardige verschijnselen gaf ons ook een paar Larus argen- 

 latus Brünnich te zien, dat aan den drukbevolkten zwanen- en pelika- 

 nenvijver van „Artis" herhaaldelijk met succès jongen heeft groot 

 gebracht. Gezien de eigenaardige sociale broed-instincten van Larus, 

 is dit feit op zieh zelf al iets bijzonders; zilvermeeuwen hebben 

 het dan ook — bij mijn weten althans — alleen nog maar in den 

 Zoöl. tuin te Hamburg — waar de dieren trouwens „het rijk alleen 

 hadden" — tot sueeesvol broeden gebracht. 



Zooais bekend is, nestelen de zilvermeeuwen in onze zeeduinen 

 koloniegewijs en gewoonlijk niet ver van de z.g. „reep". Een me- 

 nigte nesten, die meest niet veel meer zijn dan eenigermate met 

 takjes en veeren gestoffeerde nestkuiltjes tusschen het helmgras, 

 liggen op körten afstand van elkaar. Weliswaar zijn geen „Wacht- 

 posten uitgezet", gelijk dit nog altijd van kraaien, meeuwen 

 en andere soeiaal levende vogels verkondigd wordt, want hiertoe 

 zou een mate van doelbewustzijn voorondersteld moeten worden, 



