36 



die wij bij vogels — gezien de resultaten der dierpsychologische 

 experimoiiten — zeker niet mögen verwachten. Maar, wat voor de 

 praktijk op 't zelfde neerkomt, de eersto de beste meeuw, die iets 

 Verdachts in de richting der broedkolonie ziet naderen, uit haar 

 verontrust gcmoed in een luidklinkend kliauw! kliauw! en daar- 

 door „waarschuwt" zij nolens vol ens alio colloga's. Een zwerm 

 vogels vliegt nu terstond op en gaat van verre reeds het gevaar 

 tegcmoet, om te trachten de — laat ons zeggen — naderende 

 menschen af te leiden. 



In groote kringen omvliegcn zij den vijand — schijnaanvallen 

 soms vlak boven of längs de hoofden der menschen uitvoerend — 

 onder het uitstooten van een eigenaardig „kokkerend" geschreeuw, 

 dat men alleen in den broedtijd van verontruste meeuwen te hoo- 

 ren krijgt. Daarbij braken ze veelal hun kropinhoud uit, of laten 

 hun ontlasting vallen, wat geen eigenlijke vorm van verdediging 

 is — als b.v. 't spuwen van pofadders en brilslangen of van lama's. 

 Wij konden in „Artis" en daarbuiten herhaaldelijk constateeren, 

 dat een opgejaagde of zelfs opgevangen roofvogel, reiger, roerdomp 

 of meeuw gewoonlijk begint met een uitbraken van den kropinhoud 

 of ook eon zieh entlasten, wat dan ons inziens zonder meer neer- 

 komt op door „nervositeit" veroorzaakte „vagus-reflexen", al wordt 

 hiermede bovendien nog door den vogel, zeker niet „doelbewust", 

 een nuttig effect verkregen, ul. het lichter worden van hetlichaam 

 van het vluchtende dier. 



Roofmeeuwen of jagers trekken van dit voedsel uitbraken van vluch- 

 telingen, zooals bekend is, partij ; instinctmatig of uit ondervinding? 



De door camouflage tegen toevaUigen vijand beschütte eieren 

 en donsjongen blijven in de kolonie achter. De kuikens loopen 

 daarbij instinctmatig van de nesten en „verschuilen" zieh onder 

 duindoorns of in hooge helm. Ze komen, als de aanval afgeslagen 

 is en de ouders in de kolonie en op den grond teruggekeerd zijn, 

 weer te voorschijn, waarbij ik niet zou durven beweren, dat elk 

 ouderpaar perse eigen en niet andermans kroost terugkrijgt. De 

 praktijk van dit alles kan natuurlijk in den dierentuin niet tot 

 good recht komen, en dit zal dan ook de reden zijn, dat er — 

 misschien op een 't rijk alleen hebbend paartje na, als dit al tot 

 broeden wil overgaan — weinig of liever niets van terecht komt. 



Wat gebeurde er nu in „Artis"? 



Ons zllvermeeuwenpaar kwam voor het eerst in 1913 tot nestelen 

 en broeden. Door een gelukkig toeval zaten ze in een met kippen- 



