39 



op 12 April bij zijn nest, waarin eendeneieren, het leg- 



sel van een in „Artis" vrij rondvliegende A7ias hoschas L. De 

 eend had „zonder erg" het restant van 't meeuwennest van 't 

 vorig jaar voor haar broedverzorging in beslag genomen. En de 

 meeuwen ? . . . . lieten de eendenmoèr begaan en beschermden het 

 nest alsof het eind Mei was en hun eigen legsei bebroed moest 

 worden. De meeuwman waakte er bij en de wijfjesmeeuw trachtte 

 de eendenmoèr met merkwaardig „zachten" drang (want wat ware 

 er van de eend tegenover twee zilvermeeuwsnavels terechtgeko- 

 men, als het meeuwenpaar „voet bij stuk" had willen houden!) van 

 't nest te houden als deze erop wilde om bij te leggen. 



Toen de eend haar legsei voltallig had gekregen en gehouden — 

 wat hier alleen dank zij de meeuwen op deze anders zoo gevaar- 

 lijke plaats gelukken kon ! — stoorden de trouw er bij staande 

 meeuwen haar bij het broeden niet. Merkwaardig ook, dat het 

 meeuwenpaar — laat ons zeggen als overgelukkige peeten, om 

 hier nu eens uit de dier-psychologische sfeer te mögen vallen — 

 de eend met haar kuikens uitgeleide heeft gedaan naar den zwa- 

 nenvijver, waarna zij de, het daar later hard te verantwoorden 

 krijgende, eenden-huishouding, „uit het oog en uit het hart" verloren. 



Zèlf broedden de meeuwen dat jaar weer in Mei en brachten er 

 hun eigen kuiken — het overige broedsel mislukte — groot. 



Amsterdam, Februari 1922. 



