44 



Dr. Schnurre wekt — en m. i. met recht — op bij avifaunistische 

 beschrijvingen een vaste groep-indeeling naar natuurlijke landschaps- 

 bestanddeelen te volgen en niet de tot dusverre gebruikte syste- 

 matische volgorde. Wanneer men b. v. de „intramuraV-ornis eener 

 stad systematisch behandelt, dan komt de zwarte roodstaart naast 

 de gekraagde, de kauw naast den roek en de kuifleeuwerik naast den 

 boomkruiper te staan, waardoor het overzicht verloren gaat, want 

 het moet den lezer eerst duidelijk wezen, dat zwarte roodstaart en 

 kauw bewoners der gebouwen , gekraagde roodstaart en boom- 

 kruiper tuinvogels zijn, terwijl de kuifleeuwerik bij de straat en de 

 cultuursteppe behoort. Ongetwijfeld ware het practischer als de 

 indeeling geschiedde als volgt: I. Tuinvogels, II. Rotsvogels, III. Vogels 

 der cultuursteppe. Dat was in overeenstemming met de landschaps- 

 deelen eener stad. Men stelle zieh eens voor, dat b. v. Naumann of 

 Brehm sen. ons een ornis der naaldbosschen van hun tijd hadden 

 nagelaten. Wij zouden daarin waarschijnlijk soorten aantreften, welke 

 tegenwoordig slechts op loofhout zijn aangewezen (b.v. üuiter en 

 tuinfluiter), wat reeds uit Naumann's groote werk blijkt. Er vielen 

 daaruit zeer interessante conclusies op ornitho-geograflsch gebied te 

 trekken. Zoo zou ons duidelijk worden, dat de voorkeur eener 

 vogelsoort voor een bepaalde boschformatie lokaal en temporair kan 

 zijn beperkt. 



Door den schrijver van deze zeer lezenswaardige beschouwingen, 

 welke menig vogelkenner een gansch anderen kijk op de dingen 

 geven dan tot dusverre, wordt niet voorbijgezien aan de gerecht- 

 vaardigde klachten van velen over de verarming der vaderlandsche 

 natuur door de steeds voortschrijdende menschelijke cultuur. De 

 melioratie der moerassige veenstreken, de reguleering der water- 

 loopen, de uniformeering der bosschen e. d. m. onttrokken een zeer 

 karakteristieke fauna en flora aan den bodem. Men verlieze echter 

 niet uit het oog, dat diezelfde veel-gesmade cultuur ons ook weder 

 een groot aantal dieren gebracht heeft, want er wordt bijna altijd 

 op zeer eenzijdige wijze op den vernietigenden invloed der cultuur 

 op den vogelstand gewezen. Het gevaar dezer eenzijdigheid ontstaat, 

 omdat men als uitgangspunt zijner onderzoekingen den tijd neemt, 

 die 1 à 2 decennia achter ons ligt; tocn was weliicht de een of 

 andere vogelsoort, die thans zeldzaam is, in de betrekkelijke streek 

 talrijk. Die vöör 20 jaren heerschende individuenrijkdom wordt be- 

 schouwd als een natuurgift, doch dit gaat niet op, want welHcht is 

 die vroegere menigvuldigheid juist door menschelijke cultuur ver- 



